Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2015

ΜΗΝΥΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΤΙΡΑΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ κ.κ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ



ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2015
Δοκιμασίες καί παρουσία τοῦ Θεοῦ


    Πρός τόν εὐλαβῆ κλῆρο καί λαό,
    Τέκνα ἐν Κυρίω προσφιλέστατα,


«Πιστεύω... εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ
τόν μονογενῆ,... σαρκωθέντα... καί ἐνανθρωπήσαντα».
    1. Ανησυχία, πόνος και φόβος απλώνονται αυτό τον καιρό στη ζωή μας. Πολύμορφη ανέχεια, ξενιτεμοί, δυσβάστακτες στερήσεις ˙ τρομοκρατικά ξεσπάσματα επιθετικότητας και μίσους. Και μέσα στη θολή αναταραχή, η εορτή των Χριστουγέννων έρχεται σαν ολοφώτεινη δέσμη παρηγοριάς, ειρήνης και ελπίδας.
    Τα γεγονότα σχετικά με τη Γέννηση του Χριστού, όπως τα περιγράφουν οι ευαγγελιστές Ματθαίος και Λουκάς, τονίζουν ότι ο Ιησούς Χριστός από βρέφος ακόμη αντιμετωπίζει σειρά δυσκολιών. Γεννιέται ύστερα από ένα μακρύ ταξίδι της Παναγίας μητέρας Του, σε χώρο φτωχικό της Βηθλεέμ, οι κάτοικοι της οποίας μένουν ψυχροί και αδιάφοροι. Ακολουθεί το μίσος των ισχυρών, το διαβολικό σχέδιο του Ηρώδη, ένας παράλογος και άδικος διωγμός, που Τον αναγκάζει να καταφύγει στην Αίγυπτο. Σε όλες όμως, τις δύσκολες συνθήκες της ζωής του μικρού Ιησού δεσπόζει η παρουσία του Θεού Πατρός.
    Μην απορούμε, λοιπόν, και μην τα χάνουμε, όταν βρισκόμαστε εμπρός σε κακουχίες, εχθρότητες, αδικίες, φτώχεια, αδιαφορία και αδιέξοδα. Οι δοκιμασίες είναι αναπόσπαστα στοιχεία του ανθρώπινου βίου. Ας μάθουμε να τις αντιμετωπίζουμε ειρηνικά. Κυρίως με πίστη και εμπιστοσύνη στην πρόνοια και την παρουσία του Θεού. Ακόμη και στις σκοτεινές φάσεις του βίου μας, όταν απειλές, στερήσεις, ασθένειες, αποτυχίες μας συνθλίβουν, αντηχεί παρηγορητικά ο στίχος του Ψαλμωδού: «Ἐάν γάρ καί πορευθῶ ἐν μέσω σκιᾶς θανάτου, οὐ φοβηθήσομαι κακά, ὅτι σύ μέτ’ ἐμοῦ εἶ˙» (Ψάλμ. 22:4).Η αίσθηση της πανταχού και πάντοτε παρουσίας του Θεού παρηγορεί, ενισχύει και εξασφαλίζει αντοχή και ειρήνη στον πόνο και τις θλίψεις. Γεμίζει επίσης την ψυχή με φως αγαλλιάσεως σε ώρες επιτυχίας και δημιουργίας.
    2. Η γνώση της παρουσίας και προνοίας του Θεού στον κόσμο ήταν μία αλήθεια αποδεκτή ήδη από την αποκάλυψη της Π. Διαθήκης. Το συγκλονιστικό Νέο που τονίζει η εορτή των Χριστουγέννων είναι ότι ο Θεός όχι απλώς είναι παρών στον κόσμο μας, αλλά ότι ο Υιός και Λόγος Τού «σαρκώθηκε», προσέλαβε την ανθρώπινη φύση. Αυτή η αποκάλυψη διαφοροποιεί τη χριστιανική πίστη από τα ποικίλα θρησκεύματα. Το σύμβολο της χριστιανικής πίστεως υπογραμμίζει: «Πιστεύω... εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ τόν μονογενῆ,... σαρκωθέντα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου καί ἐνανθρωπήσαντα». Έκτοτε, όσοι πιστεύουν σ’ Αυτόν και βαπτίζονται στο όνομα της Αγίας Τριάδος γίνονται μέλη του μυστικού σώματος του Χριστού «ὅ ἐστιν ἡ Ἐκκλησία» (Κόλ.1:24). Λαμβάνουν τη Χάρη και τη δύναμη να μένουν «ἐν αὐτῷ», να βρίσκονται σε προσωπική κοινωνία με τον Χριστό.
    Το βίωμα που γαληνεύει τον πιστό Χριστιανό είναι κάτι ακόμα εντονώτερο από την απλή θεϊκή παρουσία. Είναι η υπαρξιακή «κοινωνία» με τον ενανθρωπήσαντα Λόγο του Θεού, με τον Ιησού Χριστό. «Ὁ φανερωθεῖς Λόγος διά τοῦτο κατέμειξεν ἐαυτόν τῇ ἐπικήρῳ τῶν ἀνθρώπων φύσει, ἴνα τῇ τῆς θεότητος κοινωνίᾳ συναποθεωθῇ τό ἀνθρώπινον», (Αγ. Γρηγόριος Νύσσης: Ο φανερωθείς Λόγος, γι´ αυτό έσμιξε τον εαυτό Του με τη θνητή φύση των ανθρώπων, για να συναποθεωθεί το ανθρώπινο μέσω της κοινωνίας με τη Θεότητα). Με τη «σάρκωσή» Του, ο Υιός του Θεού μας προσέφερε το ασύλληπτο δικαίωμα να «μένωμε ἐν Αὐτῷ», να μετέχουμε μυστικά στη ζωή αγάπης της Αγίας Τριάδος. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης διατύπωσε λακωνικά την εκπληκτική αλήθεια που συνοψίζει την Καινή Διαθήκη: «Ὁ Θεός ἀγάπη ἐστι, καί ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καί ὁ Θεός ἐν αὐτῷ.» (Ἅ’ Ἰω. 4:16).
    Ο Χριστός επανειλημμένως αναφέρθηκε στο μυστήριο της σχέσεώς Του με τον Ουράνιο Πατέρα. «Πιστεύετε μοί ὅτι ἐγώ ἐν τῷ πατρί καί ὁ πατήρ ἐν ἐμοί»(Ἰω. 14:11), «Καί ὁ πέμψας με μετ' ἐμοῦ ἑστιν˙ οὐκ ἀφῆκε μέ μόνον ὁ πατήρ, ὅτι ἐγώ τά ἀρεστά αὐτῷ ποιῶ πάντοτε» (Ἰω. 8:29). Σ’ αυτή τη σχέση κοινωνίας μαζί Του καλεί όλους τους μαθητές και αποστόλους Του. Με σαφήνεια δήλωσε: «Ἐάν τίς ἀγαπᾶ με, τόν λόγον μου τηρήσει, καί ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν, καί πρός αὐτόν ἐλευσόμεθα καί μονήν παρ' αὐτῷ ποιήσομεν.»(Ἰω. 14:23). Προαπαιτούμενο λοιπόν για την «κοινωνία» μαζί Του είναι η συμμόρφωση της συμπεριφοράς μας με τον λόγο Του, με το θέλημά Του, με τις αρχές που Εκείνος καθόρισε: τη δικαιοσύνη, τη φιλαλήθεια, τη μακροθυμία, τη συγχωρητικότητα, την αγνότητα, την ταπεινοφροσύνη και την αυτοθυσία.
**
    Το μεγαλύτερο δώρο, αδελφοί μου, που μας προσφέρουν τα Χριστούγεννα είναι η βεβαιότητα ότι ο Θεός είναι «μεθ’ ἡμῶν». Ο άπειρος και παντοδύναμος Θεός, ο άχρονος και αχώρητος, ο Οποίος «Ἀγάπη ἐστί», εισήλθε στον χρόνο και τον χώρο τον δικό μας. «Καί ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καί ὁ Θεός ἐν αὐτῷ» (Ἅ’ Ἰω. 4:16). Όποιος αγαπά και νιώθει διαρκώς την παρουσία του Θεού, την κοινωνία με τον ἐνανθρωπήσαντα Λόγο Του, δεν φοβάται κανέναν και τίποτε. «Φόβος οὐκ ἔστιν ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἄλλ’ ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τόν φόβον,» (Ἅ’ Ἰω. 4:18) κάθε μορφής φόβο.
    Ας δεηθούμε, ο εν Τριάδι Θεός να μας δίνει τη δύναμη Του για να μη λυγίζουμε από τις θλίψεις, τις αδικίες, τις κακουχίες που ορθώνονται στον δρόμο μας. Για να ενισχύει την αίσθηση της παρουσίας του ουρανίου Πατρός, τη βεβαιότητα ότι στο κέντρο της ανθρώπινης ιστορίας δεσπόζει ο Εμμανουήλ - ο Χριστός. Και με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, οι δοκιμασίες να μεταμορφώνονται σε ευκαιρίες πνευματικής ωριμότητας και αγιασμού.
    Ειρηνοφόρα Χριστούγεννα, ευλογημένος και δημιουργικός ο νέος χρόνος.

Με ολόψυχη αγάπη εν Χριστώ,
+ Αναστάσιος
Αρχιεπίσκοπος Tιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας




Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2015

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ



Τα Χριστούγεννα των αγιορειτών ασκητών και των πατέρων των 20 μονών. Ένα σύντομο και μεστό αφιέρωμα για τον βίο των μοναχών και ειδικά των αγιορειτών (το video αυτό προβλήθηκε στην εκπομπή "Κοινωνία ώρα Mega" στο ιδιωτικό κανάλι Mega).

Στη συνέχεια ακολουθούν οι Καταβασίες α΄και γ΄ωδών του Κανόνα των Γενεθλίων του Χριστού από τους πατέρες της Ιεράς Μονής Γρηγορίου Αγίου Όρους.


Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2015

ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ;



"Η κτιστότητα των όντων σημαίνει δεκτικότητα για την τελειωτική ή την εκμηδενιστική τους αλλοίωση. Το κακό είναι ο αυτοεκμηδενισμός ή ο κίνδυνος αυτοεκμηδενισμού κάθε πραγματικότητας, αφού αυτή προήλθε από το μηδέν" (σελ. 51).


     "Το σχήμα που κυριαρχεί στην Αγία Γραφή και στη θεολογία και ξεπερνάει το σχήμα αμοιβή-τιμωρία, είναι ζωή-θάνατος, αθανασία-θνητότητα, αφθαρσία-φθορά [...] Η θεολογία κάνει λόγο για έναν μελλοντικό παράδεισο που χάθηκε πριν προλάβει ο άνθρωπος να τον κατακτήσει ολοκληρωτικά. Η παραπέρα πορεία του λοιπόν είναι ξανά δυναμική και μελλοντική [...] Ο Θεός δεν είναι ο σκληρός και σαδιστής πατέρας, αλλά ο δημιουργός που καθιστά τα πλάσματά του συνδημιουργούς.

Επομένως το κριτήριο κάθε ανθρώπινης  πράξης είναι η επίτευξη της δημιουργικής τελείωσης ή
η αποτυχία σε τούτο το σκοπό -και το κριτήριο αυτό ελέγχεται και από την κοινή εμπειρία μας.. Δεν υπάρχουν συνεπώς πράξεις αδιάφορες ή πράξεις πότε καλές και πότε κακές. Η αγάπη, η αύξηση της κοινωνικότητας, η ειρήνη, η δικαιοσύνη αποτελούν εκφάνσεις της δημιουργικής τελείωσης του ανθρώπου. Ο φόβος, ο φθόνος, η οδύνη και η καταστροφή αποτελούν εκφάνσεις της αποτυχίας του ανθρώπου, ο οποίος σαν χάνει τον δημιουργικό του ρόλο, βυθίζεται στην άβυσσο του μηδενός" (σελ. 74-76).

      
"Ο Θεός καταλύει το κακό με τη δημιουργία, την οποία ολοκληρώνει ο άνθρωπος με τη μετοχή του ' σ' αυτήν. Η συνεργασία αυτή μεταξύ Θεού και ανθρώπου δεν αποβλέπει στην εξασφάλιση μιας ευδαιμονίας, με τα φυσικά μέτρα, αλλά στην τελείωση. Ο δρόμος αυτός είναι δύσκολος, αλλά ενδεχομένως μπορεί να ανακαλυφθεί και να κατακτηθεί από έναν επαναστάτη κατά της "χριστιανικής" ειδωλολατρίας και υποκρισίας (σελ. 285).

Τα παραπάνω αποσπάσματα είναι του μακαριστού Νίκου Ματσούκα, καθηγητή Θεολογίας του ΑΠΘ, από τη μελέτη του Το πρόβλημα του κακού, εκδ. Π. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη 1992.





Για το σχεδιάγραμμα της δ.ε. 11 του Μαθήματος των Θρησκευτικών της Β΄ Λυκείου βλ. ΕΔΩ





Για το ίδιο θέμα βλ. τη συνέντευξη του καθηγητή Χρήστου Γιανναρά στην εκπομπή "Ανιχνεύσεις" της ΕΤ3 με τον δημοσιογράφο Παντελή Σαββίδη. Η συνέντευξη αυτή αναφέρεται στη μελέτη του Χρήστου Γιανναρά, Το αίνιγμα του κακού, εκδ. Ίκαρος, Αθήνα 2010.


Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ



"Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας 

και τοις εν τοις μνήμασιν ζωήν χαρισάμενος"


Ο ακρογωνιαίος λίθος της πίστης της Εκκλησίας είναι η Ανάσταση του Χριστού.


Ο Απόστολος Παύλος γράφει σχετικά:

«Αν δεν αναστήθηκε ο Χριστός το κήρυγμά μας (των αποστόλων) είναι κενό περιεχομένου αλλά και η πίστη σας είναι κενή» (Α΄ Κορ. 15,14).Οι μαθητές είναι αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες της παρουσίας του αναστημένου Ιησού.

«Τώρα ο Χριστός έχει αναστηθεί, κάνοντας την αρχή για την ανάσταση όλων των νεκρών» (Ά Κορ. 15, 20).

Ο Χριστός ονομάζεται: «αρχή, πρωτότοκος των νεκρών» (Κολ. 1, 18).
Αναστήθηκε πρώτος, δηλαδή σαν να γεννήθηκε από τον τάφο.
Αυτή είναι η προσδοκία – δυναμική ελπίδα των χριστιανών.
Αυτό ομολογούν οι χριστιανοί και στο Σύμβολο της Πίστεως: «Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος».
Τι σημαίνουν όμως όλα τα παραπάνω;


Εν συντομία θα έλεγε κανείς ότι οι ανά τους αιώνες μαθητές του Χριστού :

Α) περιμένουμε να αναστηθεί και το δικό μας σώμα, που μεταμορφωμένο, πνευματικό 
(έχοντας η χάρη του Αγίου Πνεύματος) και άφθαρτο θα ενωθεί με τη ψυχή μας, για να
ζήσουμε αιώνια μαζί με το Χριστό.

Β) προσδοκούμε ότι με το βιολογικό θάνατο, αν και το ανθρώπινο σώμα διαλύεται, ωστόσο
η ψυχή λαμβάνει τη χάρη (το δώρο) της αθανασίας.


      
    Ενδεικτικό είναι το παράδειγμα που δίνει ο Χριστός: ««Αμήν αμήν λέγω υμίν, εάν μη ο κόκκος του σίτου πεσών εις την γην αποθάνη, αυτός μόνος μένει∙ εάν δε αποθάνει, πολύν καρπόν φέρει» (Ιω., 12, 24), δηλαδή  «ο σπόρος για να καρπίσει πρέπει να πεθάνει»






Για το σχεδιάγραμμα της δ.ε. 11 του Μαθήματος των Θρησκευτικών της Α΄ Λυκείου βλ. ΕΔΩ

Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2015

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΓΕΝΕΣΕΩΣ


Ένα κείμενο με διαχρονικές ανθρωπολογικές και οικολογικές προτάσεις.


Η δημιουργία του ανθρώπου απαντά σε δύο συνεχόμενες διηγήσεις στο βιβλίο της Γενέσεως(1, 26-30 και 2, 4-25).
Στόχος αυτών των διηγήσεων είναι να απαντηθεί θεολογικά "ποιος" είναι ο άνθρωπος.
Ποιος είναι ο σκοπός της δημιουργίας του; Ποια είναι η σχέση του με το φυσικό περιβάλλον;
Ποια είναι η σχέση του με το άλλο φύλο;

Στο βιβλίο της Γενέρσεως φανερώνεται ότι ο άνθρωπος είναι συνεργός του Θεού. Έχει λάβει τη λογική και την ελευθερία (κατ' εικόνα), με σκοπό να οδηγήσει όλη την κτίση στη σωτηρία από τη φθορά και το θάνατο (καθ' ομοίωσιν). Επομένως, ο άνθρωπος είναι συνδημιουργός του Θεού.


Οι διηγήσεις αυτές χρησιμοποιούν μια συμβολική γλώσσα, που ήταν ιδιαίτερα αγαπητή στους σημίτικους λαούς. Με αυτόν τον τρόπο, απέδιδαν με απλότητα σε όλους τους αποδέκτες υψηλά και βαθειά νοήματα.


Έτσι και στην Παλαιά Διαθήκη η γυναίκα δημιουργείται από την πλευρά του Αδάμ (=χωμάτινος), δηλωτικό της ισοτιμίας.
Η γυναίκα, που έχει το όνομα Εύα (=ζωή), είναι η ισότιμη συνεργάτιδα του άντρα. Μέσα από την αμοιβαία έλξη των δύο φύλων, καλούνται αμφότεροι να οδηγηθούν στη μεταξύ τους ένωση κι από εκεί στην ένωση με τον Θεό.


Για το σχεδιάγραμμα της δ.ε. 10 του Μαθήματος των Θρησκευτικών της Β΄ Λυκείου ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΜΕΝ ΣΟΥ ΤΑ ΠΑΘΗ ΧΡΙΣΤΕ...


Στην παρακάτω εικόνα "εξιστορούνται" συνοπτικά και ουσιαστικά όλα τα γεγονότα που συνέβησαν στη Σταύρωση του Χριστού.

Εικόνα Ι.Μ. Διονυσίου Αγίου Όρους (16ος αι)
Κεντρικό πρόσωπο ο Κύριος, ο οποίος εκούσια οδηγείται στο Πάθος για τη σωτηρία του ανθρώπου. Αποδέχεται να πεθάνει με τον πιο ατιμωτικό θάνατο εκείνης της εποχής, τη Σταύρωση.
Ο τόπος ονομάζεται Γολγοθάς (=κρανίου τόπος).
Δίπλα του βρίσκονται οι δύο ληστές. Ο ένας έχει γυρίσει προς τον Ιησού και του ζητάει να τον "θυμηθεί, όταν έρθει η Βασιλεία Του". Ο Κύριος του απαντά ότι τώρα μαζί του θα εισέλθει στη Βασιλεία των Ουρανών (Λκ. 23, 42-43).
"Κεκλεισμένας ήνοιξε της Εδέμ Πύλας
Βαλών ο ληστής κλείδα το 'Μνήσθητί μου'".
Έτσι, ο ένας ληστής "παραβιάζει" τη θύρα του παραδείσου, λίγο πριν το τέλος αλλάζει νου (μετανοεί) και γίνεται ο πρώτος άγιος της Εκκλησίας.
"Δια ξύλου ο Αδάμ Παραδείσου γέγονεν άποικος. Δια ξύλου δε Σταυρού ο ληστής Παράδεισον ώκησεν" (Ακολουθία των Αγίων Παθών, ήχος δ΄).

Ο άλλος ληστής αποστρέφει το πρόσωπό του από τον Κύριο και τον χλευάζει. Επιλέγει την εμμονή στο ήδη κατεστραμμένο αυτοείδωλό του και απαρνιέται τον αρχηγό της Ζωής.

Ανάμεσα στους ληστές και τον Ιησού άγγελοι έρχονται να ενδυναμώσουν την τελική προσπάθεια του Χριστού.

Κάτω από τον Σταυρό οι Ρωμαίοι στρατιώτες περιπαίζουν τον Ιησού, ταίζοντάς τον χολή και ποτίζοντάς τον ξύδι. Οι Φαρισαίοι, οι Γραμματείς και πολλοί Ιουδαίοι τον εμπαίζουν, λέγοντας: "Άλλους τους έσωσε, τον εαυτό του όμως δεν μπορεί να τον σώσει. Είναι λέει ο Μεσσίας, ο βασιλιάς του Ισραήλ. Ας κατέβει τώρα από τον σταυρό, ώστε να δούμε και να πιστέψουμε σ' αυτόν" (Μρ. Μρ. 15, 31β-32α).
Πιο πέρα, τέρμα δεξιά στην εικόνα, άλλοι στρατιώτες μοιράστηκαν τα ρούχα του τραβώντας κλήρο, για να εκπληρωθούν οι Γραφές (Ιω. 19, 23-24. Πρβλ.Ψλ. 21, 19).

Σε αυτές τις στρατιωτικές φιγούρες ξεχωρίζει ο Ρωμαίος εκαντόνταρχος με το φωτοστέφανο. Είναι εκείνος, ο οποίος όταν είδε τον Ιησού να ξεψυχά και να λέει "Πατέρα μου, τώρα σε σένα αφήνω το πνεύμα μου" και είδε τον ουρανό να σκοτεινιάζει και τα μνήματα να ανοίγουν και να εξέρχονται τα σώματα των κεκοιμημένων, είναι εκείνος που δόξασε τον Θεό και ομολόγησε: "Στ' αλήθεια, αυτός ο άνθρωπος ήταν Υιός Θεού" (Μρ. 15, 39). Στην παράδοση της Χριστιανικής Εκκλησίας ο Ρωμαίος αυτός εκατόνταρχος είναι ο άγιος Λογγίνος.

Στην εικόνα, όπως και στις ευαγγελικές διηγήσεις, εντύπωση προκαλεί ότι απουσιάζουν οι μαθητές. Υπάρχει μόνο ο Ιωάννης ο Θεολόγος, ενώ από την άλλη πλευρά παραστέκονται η Μητέρα του Κυρίου, η Μαρία Μαγδαληνή μαζί με άλλες θαραλέες μαθήτριες. Οι γυναίκες αυτές δε φοβήθηκαν ούτε τους Ρωμαίους, ούτε τους Ιουδαίους και βρέθηκαν δίπλα στον Εσταυρωμένο. Ορισμένες από αυτές στη συνέχεια άφοβα επισκέφτηκαν το κενό μνημείο και μετέφεραν τα ευαγγέλια (χαρούμενες ειδήσεις) στους μαθητές, με τα λόγια του αγγέλου ότι ο Κύριος: "Δεν είναι εδώ, γιατί, όπως το είπε, αναστήθηκε!" (Μτθ. 28,6).

Σε όλη αυτή τη σκοτεινή εικόνα κυριαρχεί το πρόσωπο του Χριστού. Γαλήνιο, αν και καταπονεμένο, ζητά από τον Θεό Πατέρα να τους συγχωρέσει όλους, γιατί "δεν ξέρουν τι κάνουν" (Λκ. 23, 34).
Το ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί ο Χριστός δέχθηκε να σταυρωθεί; Δεν υπήρχε άλλος τρόπος να σωθεί ο κόσμος;

Όλες οι απαντήσεις μπορούν να αποτυπωθούν στο Απολυτίκιο της ακολουθίας των Παθών:
"Εξηγόρασας ημάς εκ της κατάρας του νόμου τω τιμίω σου αίματι. Τω Σταυρώ προσηλωθείς και τη λόγχει κεντηθείς, την αθανασίαν επήγασας ανθρώποις. Σωτήρ ημών δόξα σοι".


Με δυο λόγια, ο Χριστός θυσιάστηκε εκούσια για να απαλλάξει τον άνθρωπο από την κατάρα του θανάτου. Το νόημα της Σταύρωσης Του φανερώνεται στην κάθοδό Του στον Άδη. Τότε ο Άδης γεμίζει φως, γεμίζει ζωή! Ο Κύριος με την ανάστασή Του αναδημιουργεί το ανθρώπινο γένος, χαρίζοντας σε όλους την αιώνια ζωή. Τέλος, φανερώνει το παράδειγμα της αυτοθυσίας και τον τρόπο να αγκαλιάζουμε τον συνάνθρωπό μας.
Κύριε, Εσύ πάνω στον Σταυρό άπλωσες τα χέρια και αγκάλιασες τον κόσμο όλον!


Για το σχεδιάγραμμα της δ.ε 10 του Μαθήματος των Θρησκευτικών ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ



Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2015

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Δύο ύμνοι στη δημοτική γλώσσα και ο βίος του


Οι δύο ύμνοι που ακολουθούν αναφέρονται στον βίο του Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου. Με μεστό τρόπο μεταφέρουν κεντρικά επεισόδια από τη ζωή του, διδάσκουν τους χριστιανούς και τους προτρέπουν σε μίμηση. 
Οι συγκεκριμένοι, όμως, ύμνοι διαφέρουν αρκετά από τους υπόλοιπους εκκλησιαστικούς ύμνους. Η διαφορά τους έγγειται στη γλώσσα των στίχων. Πιο συγκεκριμένα, οι στίχοι αυτοί είναι γραμμένοι στη δημοτική γλώσσα, την απλή γλώσσα που καταλαβαίνει ο λαός, και ψάλλονται κατά το εκκλησιαστικό μέλος. 
Μήπως είναι καιρός στην Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία οι ύμνοι που συγγράφονται για τους νέους άγιους να χρησιμοποιούν τη δημοτική ελληνική γλώσσα, ώστε το μήνυμά τους να μεταδοθεί και να προσληφθεί με αμεσότητα από όλους;


Στίχοι: π. Ανδρέα Κονάνου
Ψάλλει ο κος Βασίλης Χατζηνικολάου.



Βίος Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου

Πρόκειται για ένα φωτεινό αστέρι, για θεοφόρο πατέρα, για αληθι­νό άνθρωπο, για σύγχρονο όσιο. Ο βίος και οι λόγοι του θέλγουν, ελκύουν, συναρπάζουν κάθε φιλόθεη ψυχή. Είναι ιδιαίτερα μεγάλη η ευλογία που ασπασθήκαμε το χέρι του, σκύψαμε κάτω από το άγιο πε­τραχήλι του κι ακούσαμε τις χαριτωμένες διδαχές του στη νεότητά μας.
Γεννήθηκε το 1906 στο χωριό Άγιος Ιωάννης Καρυστίας της Εύβοιας από πολύτεκνους, φτωχούς και ευσεβείς γονείς. Από μικρός μπήκε στη βιοπάλη. Μόλις δώδεκα ετών έφυγε για το Άγιον Όρος. Υποτάχθηκε στους κατά σάρκα αδελφούς Παντελεήμονα και Ιωαννίκιο, αυστηρούς Γέροντες της Καλύβης του Αγίου Γεωργίου της σκήτης των Καυσοκαλυβίων. Μετά διετή δοκιμή και πρόθυμη υπακοή εκάρη μοναχός. Από τότε αισθάνθηκε ότι ο Θεός του δώρισε το διορατικό χάρισμα. «Μ’ ένα βλέμμα», έλεγε, «που έριχνα στον Γέροντα μου και τον κοιτούσα στα μάτια καταλάβαινα τι ήθελε και τι τον ανέπαυε».
Σοβαρή ασθένεια τον έκανε να εγκαταλείψει μετά επταετία από της εισόδου του στον Άθωνα τα πάντερπνα Καυσοκαλύβια. Για μία δωδεκαετία παρέμεινε στη μονή του Αγίου Χαραλάμπους Λευκών Εύβοιας ως εφημέριος και Πνευματικός. Από το 1940 ανέλαβε καθή­κοντα ταπεινού και ακούραστου εφημερίου στην Πολυκλινική Αθηνών. Επί τριάντα χρόνια διακόνησε εκεί τον πονεμένο, ταλαιπωρημένο, τα­ραγμένο, ανήσυχο και τσακισμένο άνθρωπο. Το 1955 εγκαταστάθηκε στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου Καλλισίων Πεντέλης. Εκεί τον γνω­ρίσαμε για πρώτη φορά, μετά από ένα Εσπερινό, ένα χειμώνα, δίπλα στη σόμπα-βαρέλι, με το πετραχήλι του, τον σκούφο του, τ’ άσπρα του γένεια, σκυμμένο να μου σφίγγει τον σφυγμό και να μου λέει πειστικά: «Όσο πιο πολύ θ’ αγαπάς τον Χριστό, τόσο λιγότερο θ’ αμαρτάνεις»!
Το 1979 πήγε στο Μήλεσι Ωρωπού, για να χτίσει μοναστήρι. Παρά τα γηρατειά του, τις ασθένειες και την τύφλωση κατόρθωσε την ανοικοδόμηση της μονής, που την αφιέρωσε στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Ο Χριστός ήταν το παν στη ζωή του, όπως συχνά πειστικά έλεγε. Το Μήλεσι έγινε ιδιαίτερα αγαπητός τόπος για πολλούς πονεμένους. Ο παππούλης παρηγορούσε και βοηθούσε τους ανθρώπους όσο μπορούσε πιο πολύ, με τη θερμή προσευχή του, τη διακριτική συμβουλή του, την πλούσια χάρη του, που συγκινούσε τον κόσμο.
Παρελθόν και μέλλον γίνονταν παρόν για τον αξιομακάριστο Γέρον­τα. Έβλεπε μακρά, κάτω από τη γη, στη θάλασσα και τον ουρανό. Μι­λούσε με μία βεβαιότητα που ενθουσίαζε και κατένυσσε. Είχε άπειρες γνώσεις, μεγάλη σοφία, βιωματική εμπειρία. Έβλεπε πέρα από τα φαι­νόμενα. Το βάθος των καρδιών, την κλήση και κλίση του ανθρώπου, τις εφέσεις, τις δυνατότητες, τις ανάγκες και τα όρια του καθενός. Επρόκειτο ασφαλώς περί σπανίου, αξιοθαύμαστου και πολυτάλαντου Γέροντος. Σε μοναχές έλεγε που υπάρχει νερό, που βρίσκονται κρυμ­μένα άγια λείψανα. Η προσευχή του θαυματουργούσε. Παρελθόν και μέλλον γίνονταν για εκείνον παρόν. Δεν έλεγε όμως ποτέ που υπάρχει πετρέλαιο ή φυλαγμένοι θησαυροί …
Επιθυμία του ήταν να τελειώσει τον βίο του εκεί που παιδί άρχισε τη μοναχική του ζωή. Επέστρεψε λοιπόν στην Καλύβη του Αγίου Γεωρ­γίου των αγαπημένων του Καυσοκαλυβίων. Εκοιμήθη οσιακά το πρωί της 2ας Δεκεμβρίου του 1991. Οι τελευταίοι του λόγοι ήταν όλοι «ίνα ώσιν εν».
Ετάφη στο κοιμητήρι της σκήτης. Μετά τριετία έγινε η ανακομιδή των τιμίων λειψάνων του. Οι μαθητές του την έκαμαν απροειδοποίητα νύχτα και τα έκρυψαν. Ο χαρισματούχος Γέροντας Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, επαναλαμβάνουμε, πως αποτελεί σπάνια μορφή οσιότητος των καιρών μας. Δύσκολα συναντά κανείς τέτοιες ιερές μορφές.
Η ευχή του ας μας συνοδεύει. Πρόκειται πράγματι για ορόσημο αγιότητος στον σύγχρονο κόσμο. Συνήθιζε συχνά να μιλά για την αγάπη, την ταπείνωση, την ελευθερία, τη μεγαλοσύνη και ωραιότητα του Χριστού. Ήταν ένας χριστοκήρυκας, ένας χριστοφόρος, ένας χριστοποιημένος…

ΠΗΓΗ:    ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ

Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2015

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΓΕΝΕΣΕΩΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΘΕΤΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ

Μια θεολογικο-φιλοσοφική προσέγγιση.



Στόχος του βιβλίου της Γενέσεως είναι να φανερώσει ποιος είναι ο δημιουργός και ποιος ο σκοπός του κόσμου. Συνεπώς, απαντά στα ερωτήματα «ποιος δημιούργησε τον κόσμο και γιατί».
Από την άλλη, σκοπός των θετικών επιστημών είναι να απαντήσουν στο «πώς δημιουργήθηκε ο κόσμος». Επομένως, σε αυτό το σημείο σταματούν οι θεολογικές ερμηνείες και αρχίζει η επιστημονική ερμηνεία.


Παρακάτω ακολουθεί μια ενδιαφέρουσα ανάλυση της σχέσης της Ορθόδοξης θεολογίας με την εξέλιξη του σύμπαντος από τον πατέρα Ειρηναίο Δεληδήμο. Συνοπτικά, ο π Ειρηναίος υποστηρίζει με επιστημονικά τεκμηριωμένες θέσεις στη θεολογία και τη φυσική, ότι δεν υπάρχει καμία εξ αρχής αντίθεση μεταξύ της διδασκαλίας για τη δημιουργία του κόσμου και της θεωρίας της εξέλιξης.





Σε όλη αυτή τη συζήτηση, οδηγός είναι η θέση του  Μεγάλου Βασιλείου: "Οὐ γὰρ ἐλαττοῦται ἡ ἐπὶ τοῖς μεγίστοις ἔκπληξις, ἐπειδὰν ὁ τρόπος καθ᾿ ὃν γίνεταί τι τῶν παραδόξων ἐξευρεθῇ· εἰ δὲ μή, ἀλλὰ τό γε ἁπλοῦν τῆς πίστεως ἰσχυρότερον ἔστω τῶν λογικῶν ἀποδείξεων."  (Λόγος εις την εξαήμερον, PG 29, 25A).

Με δυο λόγια, δεν ελαττώνεται ο θαυμασμός μας για το μεγαλείο της δημιουργίας του Θεού, αν βρεθεί ο τρόπος με τον οποίο ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο. Πολύ περισσότερο η πίστη μας προς τον Θεό θα ενισχυθεί. 

Στα πλαίσια των μαθημάτων ακολουθούν ορισμένα συμπεράσματα:
Αν και υφίστανται με σαφήνεια τα χωριστά πεδία ερμηνείας της δημιουργίας από τις θετικές επιστήμες και τη θεολογία-φιλοσοφία, ωστόσο τα δύο επιστητά δύναται να συμπορευτούν, να συνεργαστούν και να διαλεχτούν.
Απώτερος στόχος είναι η πρόοδος της ανθρώπινης κοινωνίας και η επίτευξη μιας καθολικής ερμηνείας για τον τρόπο και το σκοπό του σύμπαντος και του λογικού όντος που λέγεται άνθρωπος και κατοικεί τον πλανήτη γη.

Για το σχεδιάγραμμα της δ.ε. 9 του Μαθήματος των Θρησκευτικών της Β΄ Λυκείου βλέπε ΕΔΩ


  

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗΣ

Τι μπορεί να μάθει ο άνθρωπος για τον Θεό;




Ο Χριστός φανέρωσε με τη Μεταμόρφωσή του στο όρος Θαβώρ τον προορισμό του ανθρώπου:
Κάθε άνθρωπος μέσα από την άσκηση (π.χ. νηστεία, αγρυπνία), την προσευχή και τα Μυστήρια καλείται να αγιάσει.
Κάθε άνθρωπος εμπνέεται να φθάσει στον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος.

Κάθε άνθρωπος καλείται να αγωνισθεί για την εξάλειψη του κακού και κάθε νοσηρής παραμόρφωσης της σύγχρονης εποχής.
Κάθε άνθρωπος εμπνέεται για να μεταμορφώσει την ασκήμια αυτού του κόσμου, ακολουθώντας το παράδειγμα της αυτοθυσιαστικής αγάπης του Χριστού.

Απολυτίκιο της εορτής της Μεταμόρφωσης



Για το σχεδιάγραμμα της δ.ε. 13 του Μαθήματος των Θρησκευτικών της Α΄ Λυκείου βλ.  ΕΔΩ

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2015

ΓΙΟΡΤΗ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ



Με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου, μια σχολική γιορτή που πραγματοποιήθηκε το 2010 στο Γυμνάσιο Λ/Τ Έμπωνα Ρόδου.

Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2015

ΣΥΝΑΞΑΡΙ Αγίου Κωνσταντίνου Υδραίου



            
Αναστασίας Ζέππου, θεολόγου

       Κάθε χρόνο στις 14 Νοεμβρίου γιορτάζουμε τον Νεομάρτυρα Άγιο Κωνσταντίνο . Ο Κωνσταντίνος γεννήθηκε περίπου κατά τη δεκαετία 1770 με 1780 στη συνοικία Κιάφα της Ύδρας από ευσεβείς γονείς τον Μιχαλάκη και τη Μαρίνα. Μεγάλωσε και ανατράφηκε στα άγονα και κακοτράχαλα βράχια του νησιού του την Ύδρα δηλαδή. Φτωχά τα μέρη τους.
            Αποχαιρετά, λοιπόν, την Ύδρα του, τη μάνα του η οποία του φοράει για φυλαχτό στο στήθος του έναν σταυρό και φεύγει ο Κωνσταντίνος για τη Ρόδο να πιάσει δουλειά. Είναι τα ξαδέλφια του εκεί που θα τον βοηθήσουν να βρει εργασία.
            Νέος, καλωσυνάτος και συμπαθέστατος ο Κωνσταντίνος εντυπωσιάζεται από τη Ρὀδο. Εδώ ο τόπος είναι εύφορος και πλούσιος με μεγάλα δάση και ψηλά κάστρα, με εκκλησίες, τζαμιά και συναγωγές. Έχει χριστιανούς, εβραίους και μουσουλμάνους. Στην αρχή δουλεύει στους ταρσανάδες  κοντά στα ξαδέλφια του. Αναγκάζεται, ωστόσο να φύγει και βρίσκει εργασία σε ένα μπακάλικο ενός Ροδίτη. Γνωρίζει πολύ κόσμο: Τούρκους, Εβραίους, Ρόδιους, Αφρικανούς. Όλοι τον συμπαθούν και τον αγαπούν. Το νέο αφεντικό του στο μπακάλικο τον συμπαθεί πολύ. Ο Κωνσταντίνος φιλότιμος, πρόθυμος, εργατικός και τίμιος στο αφεντικό του, δεν είναι αχάριστος. Ανταποδίδει τη φιλοξενία του βοηθώντας τον στο σπίτι του. Ἐνας φίλος του Αγαρηνός τού προξενεύει την αδελφή του για γυναίκα του. Όμως το αφεντικό θεωρεί το προξενιό προσβολή και προδοσία και διώχνει τον Κωνσταντίνο από το μαγαζί του.
Φτωχός, πεινασμένος και έρημος περνοδιαβαίνει τα στενοδρόμια της Ρὀδου.

            Τότε ένας γνωστός του πάλι Τούρκος μεσολαβεί και τού προτείνει να δουλέψει στο Σαράϊ του Χασάν Πασά. Τρελλαίνεται από τα πλούτη και τη χλιδή που έχει το παλάτι του Πασά. Και εδώ όλοι τον συμπαθούν, τον επαινούν και τον αγαπούν. Ο Πασάς καλοπιάνει τον Κωνσταντίνο, επειδή είναι από την Ύδρα, καθώς ήθελε να τα έχει καλά με τον αντιναύαρχο του στόλου του Αιγαίου που ήταν κι αυτός από Ύδρα. Ο πασάς αναθέτει στον Κωνσταντίνο να περιποιείται το άλογο του την Εσταφέτ. Σε λίγο ο Κωνσταντίνος εξασφαλίζει την αμέριστη συμπάθεια του Πασά, γιατί, χάρη στην Εσταφέτ, ο Κωνσταντίνος κατορθώνει να κερδίσει στο «τζιρίτι», δηλαδή σε αγώνες σκοποβολής και να χαρίσει τη νίκη στον Πασά. Στο Σαράϊ στήνεται μεγάλη γιορτή, πανηγύρι σωστό. Ο Χασάν – Πασάς δεν αφήνει την ευκαιρία να πάει χαμένη. Πλησιάζει με γλυκόλογα τον Κωνσταντίνο και με μαεστρία κατορθώνει να τον πείσει να αλλάξει την πίστη του. Ο Κωνσταντίνος δέχεται και σε λίγο μετονομάζεται σε Χασάν, ενώ δέχεται επίσης να του κάνουν και περιτομή. Ζαλισμένος από τη νίκη του, από τη χαρά και τα γλέντια, πέφτει σε λήθαργο. Όταν, όμως, ξυπνά, συνέρχεται και αναζητά το φυλαχτό που του είχε φορέσει η μάνα του. Με κόπο το αναζητεί και το βρίσκει στα σκουπίδια. Καταλαβαίνει σε ποιο λάθος έπεσε. Οι τύψεις τον βασανίζουν. Επί μέρες τριγυρνά σκεφτικός, λιγομίλητος, σκυθρωπός. Ο Πασάς του δίνει την άδεια να πάει να δει τη μάνα του στην Ύδρα.
            Όμως εκεί τον περιμένει και άλλη μεγάλη έκπληξη. Τα νέα τον έχουν προλάβει. Μόλις πατά το πόδι του στο λιμάνι τής Ύδρας, όλοι τον αποστρέφονται, κανείς δεν του μιλά, στο πέρασμά του τα παντζούρια και οι πόρτες σφαλίζουν. Όταν φτάνει πλέον στο πατρικό του σπίτι, η μάνα του δεν τον αποδέχεται, δεν του ανοίγει την πόρτα. Ύστερα και από αυτό ξαναπαίρνει το καράβι για τη Ρὀδο, έχονας πάρει μια μεγάλη απόφαση.
            Τρέχει στο δάσος, στο Ροδίνι, κι εκεί συναντά έναν γέροντα, στον οποίο εξομολογείται. Του διηγείται τα πάθη του και τού ανακοινώνει την απόφασή του να μαρτυρήσει. Ο γέροντας τον αποτρέπει  λέγοντας του ότι είναι νέος και ότι δεν θα αντέξει τους πόνους του μαρτυρίου. Τον προτρέπει να φύγει, να ταξιδέψει μακριά. Ο Κωνσταντίνος ακολουθεί την προτροπή του γέροντα και ταξιδεύει στην Κριμαία στον Μακρινό Πόντο. Εκεί εργάζεται, μελετά εκκλησιαστικά βιβλία και συνεχώς προσεύχεται. Η φλόγα της μετάνοιας φουντώνει στα στήθη του, και η ιδέα του μαρτυρίου σιγοκαίει στο μυαλό του. Έρχεται στην Κωνσταντινούπολη, γίνεται δεκτός από τον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε΄ από τον οποίο παίρνει  την ευλογία και μία συστατική επιστολή να επισκεφθεί την Ιερά Μονή Ιβήρων στο Άγιον Όρος. Αρκετούς μήνες μένει στο Άγιον Ὀρος προσευχόμενος. Οι συνομιλίες και η συναναστροφή του με τους Πατέρες της Μονής τον ενισχύουν   στην πίστη. Ο Ἀγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης και οι άλλοι Αγιορείτες Μοναχοί τού λένε χαρακτηριστικά: «Μείνε στο Μοναστήρι με μετάνοια και προσευχή και έχεις τη δυνατότητα να γίνεις άγιος. Μην υποβληθείς στην αγριότητα τής μαρτυρικής σφαγής.» Αυτός όμως επίμονα τούς απαντά: «Αισθάνομαι την ανάγκη ενώπιον εκείνων, οι οποίοι μέ άκουσαν να αρνούμαι και να προδίδω τον Ιησού Χριστό μου, γι` αυτό πρέπει να μαρτυρήσω την αλήθεια». Δεν μπορούσαν να τον πείσουν να μείνει στον Άγιον Όρος. Κλαίγοντας τον ασπάζονταν και τον ξεπροβόδισαν. Πήρε την ευχή τους και την ευχή της αγαπημένης του Παναγίας της Πορταΐτισσας. Ταξιδεύει πλέον στη Ρὀδο αποφασισμένος να ομολογήσει  τον Ιησού, που πρόδωσε, ενώπιον του Πασά.
           
Ντυμένος με το καλογερικό ράσο παρουσιάζεται μπροστά στον Χασάν – Πασά, ο οποίος στην αρχή δεν τον αναγνωρίζει. Τού ομολογεί ποιός είναι και ζητά ο Κωνσταντίνος από τον Πασά να βαπτισθεί κι εκείνος και να πιστέψει στον Ιησού Χριστό. Ο πασάς εξοργίζεται και μάταια  προσπαθεί να τον μετατρέψει. Ο Κωνσταντίνος φυλακίζεται στα υγρά μπουντρούμια. Προσπαθεί ξανά και ξανά ο Πασάς να τον καλοπιάσει. Τού υπόσχεται δώρα, καλύτερη ζωή, ανέσεις, τιμές, μεγαλεία. Ο Κωνσταντίνος, όμως, ολοένα αντιστέκεται και ομολογεί με παρρησία τον Θεό του. Περνάει μαρτύρια και βασανιστήρια φρικτά. Ο Πασάς αποκάμνει. Οι μέρες του Κωνσταντίνου λιγοστεύουν. Στη φυλακή δέχεται κρυφά να μεταλάβει τη Θεία Κοινωνία. Τώρα πλέον είναι έτοιμος για ακόμη πιο φρικτά βασανιστήρα. Τις ώρες της προσευχής του φωτίζεται η καρδιά του από ένα όραμα μέσα του, όπου του αποκαλύπτεται το θέλημα του Θεού και το τέλος των βασάνων του. Σε λίγες μέρες το ξημέρωμα τις 14 Νοεμβρίου του έτους 1800, ο Κωνσταντίνος ο Υδραίος αποκεφαλίζεται. Η γη της Ρόδου δέχεται στοργικά το τίμιο σώμα του, το οποίο θαυματουργεί και σκορπά πλούσια τη χάρη και την ευλογία στους πιστούς.
            Ύστερα από καιρό η μητέρα του Κωνσταντίνου, η Μαρίνα έρχεται στη Ρὀδο, παραλαμβάνει το σώμα του Νεομάρτυρα, του γιού της δηλαδή, και τον ενταφιάζει στα βράχια της Ύδρας.
               Η Εκκλησία μας τιμά τον Άγιο Κωνσταντίνο τον Υδραίο κάθε χρόνο στις 14 Νοεμβρίου.
            Η αγάπη του προς τον Ιησού Χριστό, η καλωσύνη, η φιλοτιμία του και το μαρτύριό του ας γίνει παράδειγμα στη ζωή μας. Και ας εύχεται στο Θεό ως πολυούχος για όλους εμάς που κατοικούμε στη Ρόδο.










Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2015

Τι είναι το Άγιο Πνεύμα;




 Τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος      
" Έρχομαι τώρα στα χαρίσματα που χορηγεί το Άγιο Πνεύμα. Δε θέλω, αδερφοί μου, να έχετε άγνοια σε τέτοια θέματα. Ξέρετε πως, όταν ακόμη ήσασταν ειδωλολάτρες, τα άφωνα είδωλα σας τραβούσαν σαν να σας έσπρωχνε σ’ αυτά μια μυστηριώδης δύναμη. Γι’ αυτό θέλω να καταλάβετε πως όποιος μιλάει φωτισμένος από το Πνεύμα του Θεού ποτέ δε λέει: «καταραμένος να είναι ο Ιησούς»· και κανείς εξάλλου δεν μπορεί να πει: «ο Ιησούς είναι ο Κύριος», παρά μόνο με τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος. Υπάρχουν διάφορα είδη χαρισμάτων, αλλά είναι ένα και το ίδιο Πνεύμα που τα χορηγεί· υπάρχουν διάφορα είδη διακονιών, αλλά η ανάθεσή τους προέρχεται από ένα και τον ίδιο Κύριο· και υπάρχουν διάφορα είδη δραστηριοτήτων, αλλά είναι ο ίδιος Θεός που τις θέτει σε ενέργεια όλες σε όλους. Στον καθένα δωρίζεται η φανέρωση του Αγίου Πνεύματος για το συμφέρον όλων. Στον ένα το Πνεύμα δίνει το χάρισμα να μιλάει με θεία *σοφία, σ’ έναν άλλο το ίδιο Πνεύμα δίνει το χάρισμα να μιλάει με θεία γνώση. Σε άλλον το ίδιο Πνεύμα δίνει ξεχωριστή δύναμη πίστεως, σε άλλον το ίδιο αυτό Πνεύμα δίνει τη δύναμη της θεραπείας ασθενειών. Σε άλλον το Πνεύμα δίνει τη δύναμη να κάνει θαύματα, σ’ έναν άλλο, το δώρο να μεταβιβάζει μηνύματα από το Θεό. Σε άλλον, το δώρο να διακρίνει τα ψεύτικα πνεύματα από το αληθινό Πνεύμα, σε άλλον τη δυνατότητα να λαλεί διάφορα είδη γλωσσών, και σε άλλον την ικανότητα να εξηγεί αυτές τις γλώσσες. Και όλα αυτά είναι ενέργειες ενός και του αυτού Πνεύματος, που χορηγεί τα χαρίσματα όπως αυτό θέλει στον καθένα χωριστά" (Α΄ προς Κορινθίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου κεφ. 12, 1-11).


Για το σχεδιάγραμμα της δ.ε. 8 του Μαθήματος των Θρησκευτικών της Β΄ Λυκείου πατήστε ΕΔΩ

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2015

Το κήρυγμα και τα θαύματα του Χριστού μέσα από τη λατρεία




Τα σπουδαιότερα γεγονότα της ζωής του Χριστού είναι αποτυπωμένα στις ακίνητες και τις κινητές δεσποτικές εορτές.
Σε αυτές τις εορτές οι χριστιανοί αναβιώνουν τα γεγονότα από τη ζωή του Χριστού που αναφέρονται στην ανθρώπινη σωτηρία.
Εξάλλου, σε κάθε ευχαριστιακή σύναξη (θεία Λειτουργία) το ευαγγελικό απόσπασμα που ακούγεται, αναφέρεται στη ζωή, τη διδαχή και τα σημεία (θαύματα) του Κυρίου.

Τα βασικά σημεία του κηρύγματος του Χριστού περιγράφουν και προβάλλουν την επανασύνδεση του ανθρώπου με τον Θεό, τον συνάνθρωπο και το φυσικό του περιβάλλον. Ταυτόχρονα, λειτουργούν ως οδηγίες για τη σωτηρία του ανθρώπου από κάθε μορφής κακό.

Η διδασκαλία του Κυρίου απαντά την εφαρμογή της στη ζωή Του.
Ο Κύριος φανέρωσε την αυτοθυσιαστική αγάπη Του πολύπλευρα, όπως με τη Σταύρωση και την Ανάστασή Του!
 Επιπροσθέτως, αποκάλυψε αυτή την αγάπη με την ποικίλη συμπαράστασή Του απέναντι στον ανθρώπινο πόνο.
Ο Χριστός  έδωσε τη ψυχοσωματική υγεία σε πολλούς ανθρώπους.
Στα Ευαγγέλια τα θαύματα ονομάζονται κυρίως “σημεία”, δηλαδή “σημάδια” ενός καινούριου κόσμου που εγκαινίασε ο Χριστός. Σε αυτόν τον κόσμο δε θα υπάρχει κανένα κακό, ούτε θάνατος.

Ωστόσο, αυτά τα γεγονότα από τη ζωή του Χριστού, η διδασκαλία και οι θεραπευτικές ενέργειές Του μπορούν να έχουν κάποια σημασία για τον σύγχρονο άνθρωπο;

Την απάντηση θα την αναζητήσουμε μέσα στην τάξη...

Για την παρουσίαση των βασικών σημείων της δ.ε 9 του Μαθήματος των Θρησκευτικών της Α΄ Λυκείου πατήστε ΕΔΩ

Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2015

Τίνα με λέγουσιν οι άνθρωποι είναι;

Το πρόσωπο του Χριστού στη χριστιανική θεολογική παράδοση

Ιερά Μονή Οσίου Δαβίδ (Μονή Λατόμου) Θεσσαλονίκης

Ο Ιησούς ρωτά τους μαθητές Του, τι πιστέυουν οι άνθρωποι για εκείνον.
Εκείνοι του απαντάνε: "Άλλοι λένε πως είσαι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, άλλοι ότι είσαι ο Ηλίας και άλλοι ότι είσαι ένας προφήτης" (Μρ. 8, 27-28).

Από τότε μέχρι τις ημέρες μας, έχουν διατυπωθεί ποικίλες απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα του Ιησού. Παλαιότερα η ιστορική Του ύπαρξη αμφισβητούνταν, γεγονός που πλέον έχει ξεπεραστεί από τη σύγχρονη ιστορική κριτική έρευνα.

Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει:
Ποιός πιστεύουν οι άνθρωποι ότι είναι ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ;

Ποιά απάντηση δίνει η Εκκλησία για το πρόσωπο του Χριστού;

Η απάντηση αυτή έχει κάποια σημασία για τον σύγχρονο άνθρωπο ή μήπως εκφράζει παρωχημένες ιδέες;

Αν η απάντηση της Εκκλησίας έχει κάτι να πει στον σύγχρονο άνθρωπο, τότε τι είναι αυτό και πως νοηματοδοτεί την ανθρώπινη ύπαρξη και τον καθημερινό βίο;

Μια προσπάθεια για να απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα γίνεται στην παρακάτω παρουσίαση, η οποία αποτυπώνει τα βασικά σημεία της δ.ε. 7 του Μαθήματος των Θρησκευτικών της Β΄ Λυκείου.

Για να δείτε την παρουσίαση πατήστε ΕΔΩ

Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2015

Πρόσφυγες - Μετανάστες




Ένα εύστοχο τραγούδι από την Ανδιάνα Μπάμπαλη και τον Στάμο Σέμση κι ένα εξίσου εύστοχο video από την Α' Λυκείου του Καλλιτεχνικού Σχολείου Ηρακλείου (2013) με τίτλο "Υπάρχουμε! Συνυπάρχουμε; Το εγώ, το εσύ και το εμείς στη σκηνή του κόσμου".
 Τραγούδι: "Περιπλανώμενο"
Μουσική : Στάμος Σέμσης - Στίχοι : Νίκος Μωραΐτης

Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2015

Χριστούγεννα: η εορτή της Ενανθρώπησης του Θεού και η γενέθλια μέρα της ανθρωπότητας



" Απρόσμενοι οι τρόποι με τους οποίους ενεργεί ο Θεός. Ασύλληπτοι στην ανθρώπινη λογική. Τα γεγονότα των Χριστουγέννων επιβεβαιώνουν αυτή την αλήθεια. Ο Ιησούς Χριστός, ο Λυτρωτής του κόσμου, δεν εισέρχεται στην ιστορία της ανθρωπότητος ως στρατηλάτης ή πανίσχυρος κυβερνήτης. Δεν επιβάλλεται με εξωτερική ισχύ, πλούτο, σοφία. Γεννιέται σε τόπο φτωχικό, στη φάτνη ενός στάβλου, σε περιβάλλον αφιλόξενο, αδιάφορο έως εχθρικό. Η στοργική μητέρα Του «ἐσπαργάνωσεν αὐτόν, καὶ ἀνέκλινεν αὐτὸν ἐν τῇ φάτνῃ, διότι οὐκ ἦν αὐτοῖς τόπος ἐν τῷ καταλύματι»(Λουκ.2:7). 
[...]  
Η εορτή των Χριστουγέννων, αδελφοί μου, μας θυμίζει τις ιδιαίτερες συνθήκες και δυσκολίες μέσα στις οποίες βάδισε από βρέφος ο Ιησούς Χριστός. Αλλά, κυρίως, ότι Αυτός είναι ο Λόγος ο Οποίος «ἐσαρκώθη… καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν». Κι εμείς συχνά αντιμετωπίζουμε ανυπέρβλητες αντιξοότητες.  Ας μην τα χάνουμε.  Η πίστη στον Χριστό χαρίζει την πεποίθηση ότι δεν είμαστε μόνοι σε ένα έναν κόσμο σκληρό. Ο ένσαρκος Λόγος του Θεού παραμένει αδιάκοπα μαζί μας. Αυτός δίνει νόημα,  φως και δύναμη σε κάθε φάση της ζωής μας. Αυτός ανοίγει περάσματα σε δύσβατους τόπους Προσφέρει τη δυνατότητα υπερβάσεως του ανθρωπίνως αδυνάτου. Με τη βεβαιότητα ότι «τὰ ἀδύνατα παρὰ ἀνθρώποις δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ ἐστιν» (Λουκ. 18:27) ,ας εορτάσουμε τα Χριστούγεννα, αντλώντας έμπνευση, αντοχή και ελπίδα στις μικρές ή μεγάλες δοκιμασίες, στα  προσωπικά και κοινωνικά μας προβλήματα"
Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου, "Μήνυμα Χριστουγέννων 2014".

Στην υμνολογία της Εκκλησίας αποτυπώνεται  με σαφήνεια ότι "ο Θεός έγινε άνθρωπος για να γίνει ο άνθρωπος θεός κατά χάριν" (Μέγας Αθανάσιος, Λόγος περί ενσαρκώσεως του Λόγου).


Στο δυτικό πολιτισμό η εορτή των Χριστουγέννων έλαβε πολλές φορές ένα διαφορετικό νόημα. Ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες, το νόημα αυτό συνδέθηκε με τον υπερκαταναλωτισμό και ουσιαστικά με την αυτοειδωλοποίηση του ανθρώπου.

Στο παρακάτω τραγούδι του Φοίβου Δεληβοριά αποειδωλοποιείται το υπερκαταναλωτικό "τελετουργικό" κλίμα, που θεμελιώνεται στην εορταστική υποκρισία και απομονώνει τον άνθρωπο από τον συνάνθρωπό του. 
Συγχρόνως, είναι δυνατό το κάλεσμα για επανεύρεση του εαυτού μας και για αναζήτηση-εξύψωση των γνήσιων, ειλικρινών και ανιδιοτελών αγαπητικών σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων.

"Χριστούγεννα, μια φάτνη να χωράει το κενό [...] γιορτάζω για να αλλάξουμε οριστικά. 
Χρόνια πολλά, 
χωρίς να προσποιούμαι τίποτα πια"


Τέλος, ας μη λημονούμε τους πρόσφυγες κι ας θυμόμαστε ότι κι ο Χριστός υπήρξε πρόσφυγας κατά τη νηπιακή του ηλικία.
Παρακάτω ακολουθεί ένα εξαιρετικό video από το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.) σχετικό με αυτό το θέμα.



Για την παρουσίαση της δ.ε. 8. του Μαθήματος των Θρησκευτικών της Α΄ Λυκείου πατήστε ΕΔΩ



Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2015

Η Βασιλεία του Θεού

Όραμα αλλιώτικης ζωής ή ουτοπία;



Πίνακας: Γιάννη Μητράκα, "Spring"

Τι είναι η Βασιλεία του Θεού ή αλλιώς ο Καινούριος Κόσμος που εγκαινίασε ο Ιησούς Χριστός;

Ένα όραμα για να αγωνισθεί κανείς και να αλλάξει το εκάστοτε παρόν ή αποτελεί μια ψευδαίσθηση;

Ο Κύριος μας βεβαιώνει ότι η Βασιλεία των Ουρανών έχει έρθει (Μτθ. 4,17) και σε καμία περίπτωση δεν έχει σχέση με αυτόν τον κόσμο (Ιω. 18,36).

Με τις παραβολές Του και τα σημεία (θαύματά) Του φανέρωσε αυτόν τον ΚαινούριοΚόσμο του Θεού.
Στην "Επί του Όρους Ομιλία" έδωσε διαχρονικά τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που μας προάγουν στον Καινούριο Κόσμο του Θεού.

Οι ανά τους αιώνες μαθητές του Κυρίου βιώνουν αυτή τη νέα πραγματικότητα μέσα από τα Μυστήρια της Εκκλησίας, τα οποία είναι παράθυρα με τα οποία κοινωνεί ο Θεός με τον κόσμο (αγ. Νικόλαος Καβάσιλας).

Ωστόσο, αυτός ο Νέος Κόσμος, η Βασιλεία του Θεού, δεν έρχεται αυτόματα, δεν εγκαθιδρύεται  σε λίγα λεπτά, ούτε έχει έναν μαγικό χαρακτήρα.

Όπως παρατηρεί ο νυν Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος, επείγει το βίωμα της "λειτουργίας μετά τη Λειτουργία", δηλαδή:  “Η συνέχιση της Λειτουργίας μέσα στη ζωή σημαίνει συνεχή προσπάθεια για απελευθέρωση από τις δυνάμεις του κακού, οι οποίες δρούν εντός μας. Σημαίνει συνεχή επαπροσανατολισμό και άνοιγμα προς τις ενοράσεις και προσπάθειες, με σκοπό την απελευθέρωση των ανθρώπων από όλες τις δαιμονικές δομές αδικίας, εκμεταλλεύσεως, αγωνίας, μοναξιάς και τη δημιουργία μιας πραγματικής κοινωνίας προσώπων εν τη αγάπει”.

Η Βασιλεία του Θεού είναι η ετοιμασία μιας γιορτής και ταυτόχρονα η βίωση της γιορτής. Αυτή η γιορτή δεν έχει τέλος. Πολύ περισσότερο απαιτεί τη διαρκή εγρήγορση για μια έξοδο από το ατομικό "εγώ" κι ένα άνοιγμα στο συλλογικό "εμείς". Χρειάζεται να βάλει κανείς "φωτιά σε ότι του καίει την ψυχή" και τον απομονώνει από τον πλησίον του.

Τελικά, ο αγώνας για την κατάργηση κάθε κακού και του θανάτου δεν είναι εύκολη υπόθεση.  Αποτελεί μια γιορτή, μια πορεία σχέσεων μεταξύ οδύνων και ωδινών!
Οι παρακάτω στίχοι του Γιάννη Αγγελάκα στο τραγούδι "Γιορτή" από τις Τρύπες θεωρώ ότι περιγράφουν σε μεγάλο βαθμό τον αγώνα για τη μαρτυρία της Βασιλειάς του Θεού στην κόσμο (αξίζει να παρατηρήσει κανείς και την εικόνα στο video):

 
Ευθύς αμέσως ακολουθούν οι στίχοι.
 Για την παρουσίαση της δ.ε. 5  του Μαθήματος των Θρησευτικών της Β΄ Λυκείου βλ.  ΕΔΩ



ΤΡΥΠΕΣ, "Η ΓΙΟΡΤΗ"
στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας
μουσική: Τρύπες

Τα λόγια μου είναι μια γλυκιά προσευχή
κουρνιάζουν έξω από το κλεισμένο σου παράθυρο
και αν τ’ άφηνες θ’ ανοίγαν μια ρωγμή
απ’ το μικρό κελί σου ως το άπειρο

Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο
Πάνω απ’ τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο
πάνω απ’ τη στάχτη

Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

Τα λόγια μου είναι μια ανέλπιδη ευχή
Σβησμένα φώτα μέσα στο άχαρο δωμάτιο
Και αν τ’ άφηνες θα καίγαν τη σιωπή
Και θα διαλύαν το κρυμμένο σου παράπονο

Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο
Πάνω απ’ τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο
πάνω απ’ τη στάχτη

Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά, στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει σε ό,τι σου τρώει την ψυχή
Υπάρχει ακόμα υπάρχει κάτι που δεν έχει χαθεί

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή