Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2015

ΜΗΝΥΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΤΙΡΑΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ κ.κ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ



ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2015
Δοκιμασίες καί παρουσία τοῦ Θεοῦ


    Πρός τόν εὐλαβῆ κλῆρο καί λαό,
    Τέκνα ἐν Κυρίω προσφιλέστατα,


«Πιστεύω... εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ
τόν μονογενῆ,... σαρκωθέντα... καί ἐνανθρωπήσαντα».
    1. Ανησυχία, πόνος και φόβος απλώνονται αυτό τον καιρό στη ζωή μας. Πολύμορφη ανέχεια, ξενιτεμοί, δυσβάστακτες στερήσεις ˙ τρομοκρατικά ξεσπάσματα επιθετικότητας και μίσους. Και μέσα στη θολή αναταραχή, η εορτή των Χριστουγέννων έρχεται σαν ολοφώτεινη δέσμη παρηγοριάς, ειρήνης και ελπίδας.
    Τα γεγονότα σχετικά με τη Γέννηση του Χριστού, όπως τα περιγράφουν οι ευαγγελιστές Ματθαίος και Λουκάς, τονίζουν ότι ο Ιησούς Χριστός από βρέφος ακόμη αντιμετωπίζει σειρά δυσκολιών. Γεννιέται ύστερα από ένα μακρύ ταξίδι της Παναγίας μητέρας Του, σε χώρο φτωχικό της Βηθλεέμ, οι κάτοικοι της οποίας μένουν ψυχροί και αδιάφοροι. Ακολουθεί το μίσος των ισχυρών, το διαβολικό σχέδιο του Ηρώδη, ένας παράλογος και άδικος διωγμός, που Τον αναγκάζει να καταφύγει στην Αίγυπτο. Σε όλες όμως, τις δύσκολες συνθήκες της ζωής του μικρού Ιησού δεσπόζει η παρουσία του Θεού Πατρός.
    Μην απορούμε, λοιπόν, και μην τα χάνουμε, όταν βρισκόμαστε εμπρός σε κακουχίες, εχθρότητες, αδικίες, φτώχεια, αδιαφορία και αδιέξοδα. Οι δοκιμασίες είναι αναπόσπαστα στοιχεία του ανθρώπινου βίου. Ας μάθουμε να τις αντιμετωπίζουμε ειρηνικά. Κυρίως με πίστη και εμπιστοσύνη στην πρόνοια και την παρουσία του Θεού. Ακόμη και στις σκοτεινές φάσεις του βίου μας, όταν απειλές, στερήσεις, ασθένειες, αποτυχίες μας συνθλίβουν, αντηχεί παρηγορητικά ο στίχος του Ψαλμωδού: «Ἐάν γάρ καί πορευθῶ ἐν μέσω σκιᾶς θανάτου, οὐ φοβηθήσομαι κακά, ὅτι σύ μέτ’ ἐμοῦ εἶ˙» (Ψάλμ. 22:4).Η αίσθηση της πανταχού και πάντοτε παρουσίας του Θεού παρηγορεί, ενισχύει και εξασφαλίζει αντοχή και ειρήνη στον πόνο και τις θλίψεις. Γεμίζει επίσης την ψυχή με φως αγαλλιάσεως σε ώρες επιτυχίας και δημιουργίας.
    2. Η γνώση της παρουσίας και προνοίας του Θεού στον κόσμο ήταν μία αλήθεια αποδεκτή ήδη από την αποκάλυψη της Π. Διαθήκης. Το συγκλονιστικό Νέο που τονίζει η εορτή των Χριστουγέννων είναι ότι ο Θεός όχι απλώς είναι παρών στον κόσμο μας, αλλά ότι ο Υιός και Λόγος Τού «σαρκώθηκε», προσέλαβε την ανθρώπινη φύση. Αυτή η αποκάλυψη διαφοροποιεί τη χριστιανική πίστη από τα ποικίλα θρησκεύματα. Το σύμβολο της χριστιανικής πίστεως υπογραμμίζει: «Πιστεύω... εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ τόν μονογενῆ,... σαρκωθέντα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου καί ἐνανθρωπήσαντα». Έκτοτε, όσοι πιστεύουν σ’ Αυτόν και βαπτίζονται στο όνομα της Αγίας Τριάδος γίνονται μέλη του μυστικού σώματος του Χριστού «ὅ ἐστιν ἡ Ἐκκλησία» (Κόλ.1:24). Λαμβάνουν τη Χάρη και τη δύναμη να μένουν «ἐν αὐτῷ», να βρίσκονται σε προσωπική κοινωνία με τον Χριστό.
    Το βίωμα που γαληνεύει τον πιστό Χριστιανό είναι κάτι ακόμα εντονώτερο από την απλή θεϊκή παρουσία. Είναι η υπαρξιακή «κοινωνία» με τον ενανθρωπήσαντα Λόγο του Θεού, με τον Ιησού Χριστό. «Ὁ φανερωθεῖς Λόγος διά τοῦτο κατέμειξεν ἐαυτόν τῇ ἐπικήρῳ τῶν ἀνθρώπων φύσει, ἴνα τῇ τῆς θεότητος κοινωνίᾳ συναποθεωθῇ τό ἀνθρώπινον», (Αγ. Γρηγόριος Νύσσης: Ο φανερωθείς Λόγος, γι´ αυτό έσμιξε τον εαυτό Του με τη θνητή φύση των ανθρώπων, για να συναποθεωθεί το ανθρώπινο μέσω της κοινωνίας με τη Θεότητα). Με τη «σάρκωσή» Του, ο Υιός του Θεού μας προσέφερε το ασύλληπτο δικαίωμα να «μένωμε ἐν Αὐτῷ», να μετέχουμε μυστικά στη ζωή αγάπης της Αγίας Τριάδος. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης διατύπωσε λακωνικά την εκπληκτική αλήθεια που συνοψίζει την Καινή Διαθήκη: «Ὁ Θεός ἀγάπη ἐστι, καί ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καί ὁ Θεός ἐν αὐτῷ.» (Ἅ’ Ἰω. 4:16).
    Ο Χριστός επανειλημμένως αναφέρθηκε στο μυστήριο της σχέσεώς Του με τον Ουράνιο Πατέρα. «Πιστεύετε μοί ὅτι ἐγώ ἐν τῷ πατρί καί ὁ πατήρ ἐν ἐμοί»(Ἰω. 14:11), «Καί ὁ πέμψας με μετ' ἐμοῦ ἑστιν˙ οὐκ ἀφῆκε μέ μόνον ὁ πατήρ, ὅτι ἐγώ τά ἀρεστά αὐτῷ ποιῶ πάντοτε» (Ἰω. 8:29). Σ’ αυτή τη σχέση κοινωνίας μαζί Του καλεί όλους τους μαθητές και αποστόλους Του. Με σαφήνεια δήλωσε: «Ἐάν τίς ἀγαπᾶ με, τόν λόγον μου τηρήσει, καί ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν, καί πρός αὐτόν ἐλευσόμεθα καί μονήν παρ' αὐτῷ ποιήσομεν.»(Ἰω. 14:23). Προαπαιτούμενο λοιπόν για την «κοινωνία» μαζί Του είναι η συμμόρφωση της συμπεριφοράς μας με τον λόγο Του, με το θέλημά Του, με τις αρχές που Εκείνος καθόρισε: τη δικαιοσύνη, τη φιλαλήθεια, τη μακροθυμία, τη συγχωρητικότητα, την αγνότητα, την ταπεινοφροσύνη και την αυτοθυσία.
**
    Το μεγαλύτερο δώρο, αδελφοί μου, που μας προσφέρουν τα Χριστούγεννα είναι η βεβαιότητα ότι ο Θεός είναι «μεθ’ ἡμῶν». Ο άπειρος και παντοδύναμος Θεός, ο άχρονος και αχώρητος, ο Οποίος «Ἀγάπη ἐστί», εισήλθε στον χρόνο και τον χώρο τον δικό μας. «Καί ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καί ὁ Θεός ἐν αὐτῷ» (Ἅ’ Ἰω. 4:16). Όποιος αγαπά και νιώθει διαρκώς την παρουσία του Θεού, την κοινωνία με τον ἐνανθρωπήσαντα Λόγο Του, δεν φοβάται κανέναν και τίποτε. «Φόβος οὐκ ἔστιν ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἄλλ’ ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τόν φόβον,» (Ἅ’ Ἰω. 4:18) κάθε μορφής φόβο.
    Ας δεηθούμε, ο εν Τριάδι Θεός να μας δίνει τη δύναμη Του για να μη λυγίζουμε από τις θλίψεις, τις αδικίες, τις κακουχίες που ορθώνονται στον δρόμο μας. Για να ενισχύει την αίσθηση της παρουσίας του ουρανίου Πατρός, τη βεβαιότητα ότι στο κέντρο της ανθρώπινης ιστορίας δεσπόζει ο Εμμανουήλ - ο Χριστός. Και με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, οι δοκιμασίες να μεταμορφώνονται σε ευκαιρίες πνευματικής ωριμότητας και αγιασμού.
    Ειρηνοφόρα Χριστούγεννα, ευλογημένος και δημιουργικός ο νέος χρόνος.

Με ολόψυχη αγάπη εν Χριστώ,
+ Αναστάσιος
Αρχιεπίσκοπος Tιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας




Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2015

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ



Τα Χριστούγεννα των αγιορειτών ασκητών και των πατέρων των 20 μονών. Ένα σύντομο και μεστό αφιέρωμα για τον βίο των μοναχών και ειδικά των αγιορειτών (το video αυτό προβλήθηκε στην εκπομπή "Κοινωνία ώρα Mega" στο ιδιωτικό κανάλι Mega).

Στη συνέχεια ακολουθούν οι Καταβασίες α΄και γ΄ωδών του Κανόνα των Γενεθλίων του Χριστού από τους πατέρες της Ιεράς Μονής Γρηγορίου Αγίου Όρους.


Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2015

ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ;



"Η κτιστότητα των όντων σημαίνει δεκτικότητα για την τελειωτική ή την εκμηδενιστική τους αλλοίωση. Το κακό είναι ο αυτοεκμηδενισμός ή ο κίνδυνος αυτοεκμηδενισμού κάθε πραγματικότητας, αφού αυτή προήλθε από το μηδέν" (σελ. 51).


     "Το σχήμα που κυριαρχεί στην Αγία Γραφή και στη θεολογία και ξεπερνάει το σχήμα αμοιβή-τιμωρία, είναι ζωή-θάνατος, αθανασία-θνητότητα, αφθαρσία-φθορά [...] Η θεολογία κάνει λόγο για έναν μελλοντικό παράδεισο που χάθηκε πριν προλάβει ο άνθρωπος να τον κατακτήσει ολοκληρωτικά. Η παραπέρα πορεία του λοιπόν είναι ξανά δυναμική και μελλοντική [...] Ο Θεός δεν είναι ο σκληρός και σαδιστής πατέρας, αλλά ο δημιουργός που καθιστά τα πλάσματά του συνδημιουργούς.

Επομένως το κριτήριο κάθε ανθρώπινης  πράξης είναι η επίτευξη της δημιουργικής τελείωσης ή
η αποτυχία σε τούτο το σκοπό -και το κριτήριο αυτό ελέγχεται και από την κοινή εμπειρία μας.. Δεν υπάρχουν συνεπώς πράξεις αδιάφορες ή πράξεις πότε καλές και πότε κακές. Η αγάπη, η αύξηση της κοινωνικότητας, η ειρήνη, η δικαιοσύνη αποτελούν εκφάνσεις της δημιουργικής τελείωσης του ανθρώπου. Ο φόβος, ο φθόνος, η οδύνη και η καταστροφή αποτελούν εκφάνσεις της αποτυχίας του ανθρώπου, ο οποίος σαν χάνει τον δημιουργικό του ρόλο, βυθίζεται στην άβυσσο του μηδενός" (σελ. 74-76).

      
"Ο Θεός καταλύει το κακό με τη δημιουργία, την οποία ολοκληρώνει ο άνθρωπος με τη μετοχή του ' σ' αυτήν. Η συνεργασία αυτή μεταξύ Θεού και ανθρώπου δεν αποβλέπει στην εξασφάλιση μιας ευδαιμονίας, με τα φυσικά μέτρα, αλλά στην τελείωση. Ο δρόμος αυτός είναι δύσκολος, αλλά ενδεχομένως μπορεί να ανακαλυφθεί και να κατακτηθεί από έναν επαναστάτη κατά της "χριστιανικής" ειδωλολατρίας και υποκρισίας (σελ. 285).

Τα παραπάνω αποσπάσματα είναι του μακαριστού Νίκου Ματσούκα, καθηγητή Θεολογίας του ΑΠΘ, από τη μελέτη του Το πρόβλημα του κακού, εκδ. Π. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη 1992.





Για το σχεδιάγραμμα της δ.ε. 11 του Μαθήματος των Θρησκευτικών της Β΄ Λυκείου βλ. ΕΔΩ





Για το ίδιο θέμα βλ. τη συνέντευξη του καθηγητή Χρήστου Γιανναρά στην εκπομπή "Ανιχνεύσεις" της ΕΤ3 με τον δημοσιογράφο Παντελή Σαββίδη. Η συνέντευξη αυτή αναφέρεται στη μελέτη του Χρήστου Γιανναρά, Το αίνιγμα του κακού, εκδ. Ίκαρος, Αθήνα 2010.


Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ



"Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας 

και τοις εν τοις μνήμασιν ζωήν χαρισάμενος"


Ο ακρογωνιαίος λίθος της πίστης της Εκκλησίας είναι η Ανάσταση του Χριστού.


Ο Απόστολος Παύλος γράφει σχετικά:

«Αν δεν αναστήθηκε ο Χριστός το κήρυγμά μας (των αποστόλων) είναι κενό περιεχομένου αλλά και η πίστη σας είναι κενή» (Α΄ Κορ. 15,14).Οι μαθητές είναι αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες της παρουσίας του αναστημένου Ιησού.

«Τώρα ο Χριστός έχει αναστηθεί, κάνοντας την αρχή για την ανάσταση όλων των νεκρών» (Ά Κορ. 15, 20).

Ο Χριστός ονομάζεται: «αρχή, πρωτότοκος των νεκρών» (Κολ. 1, 18).
Αναστήθηκε πρώτος, δηλαδή σαν να γεννήθηκε από τον τάφο.
Αυτή είναι η προσδοκία – δυναμική ελπίδα των χριστιανών.
Αυτό ομολογούν οι χριστιανοί και στο Σύμβολο της Πίστεως: «Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος».
Τι σημαίνουν όμως όλα τα παραπάνω;


Εν συντομία θα έλεγε κανείς ότι οι ανά τους αιώνες μαθητές του Χριστού :

Α) περιμένουμε να αναστηθεί και το δικό μας σώμα, που μεταμορφωμένο, πνευματικό 
(έχοντας η χάρη του Αγίου Πνεύματος) και άφθαρτο θα ενωθεί με τη ψυχή μας, για να
ζήσουμε αιώνια μαζί με το Χριστό.

Β) προσδοκούμε ότι με το βιολογικό θάνατο, αν και το ανθρώπινο σώμα διαλύεται, ωστόσο
η ψυχή λαμβάνει τη χάρη (το δώρο) της αθανασίας.


      
    Ενδεικτικό είναι το παράδειγμα που δίνει ο Χριστός: ««Αμήν αμήν λέγω υμίν, εάν μη ο κόκκος του σίτου πεσών εις την γην αποθάνη, αυτός μόνος μένει∙ εάν δε αποθάνει, πολύν καρπόν φέρει» (Ιω., 12, 24), δηλαδή  «ο σπόρος για να καρπίσει πρέπει να πεθάνει»






Για το σχεδιάγραμμα της δ.ε. 11 του Μαθήματος των Θρησκευτικών της Α΄ Λυκείου βλ. ΕΔΩ

Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2015

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΓΕΝΕΣΕΩΣ


Ένα κείμενο με διαχρονικές ανθρωπολογικές και οικολογικές προτάσεις.


Η δημιουργία του ανθρώπου απαντά σε δύο συνεχόμενες διηγήσεις στο βιβλίο της Γενέσεως(1, 26-30 και 2, 4-25).
Στόχος αυτών των διηγήσεων είναι να απαντηθεί θεολογικά "ποιος" είναι ο άνθρωπος.
Ποιος είναι ο σκοπός της δημιουργίας του; Ποια είναι η σχέση του με το φυσικό περιβάλλον;
Ποια είναι η σχέση του με το άλλο φύλο;

Στο βιβλίο της Γενέρσεως φανερώνεται ότι ο άνθρωπος είναι συνεργός του Θεού. Έχει λάβει τη λογική και την ελευθερία (κατ' εικόνα), με σκοπό να οδηγήσει όλη την κτίση στη σωτηρία από τη φθορά και το θάνατο (καθ' ομοίωσιν). Επομένως, ο άνθρωπος είναι συνδημιουργός του Θεού.


Οι διηγήσεις αυτές χρησιμοποιούν μια συμβολική γλώσσα, που ήταν ιδιαίτερα αγαπητή στους σημίτικους λαούς. Με αυτόν τον τρόπο, απέδιδαν με απλότητα σε όλους τους αποδέκτες υψηλά και βαθειά νοήματα.


Έτσι και στην Παλαιά Διαθήκη η γυναίκα δημιουργείται από την πλευρά του Αδάμ (=χωμάτινος), δηλωτικό της ισοτιμίας.
Η γυναίκα, που έχει το όνομα Εύα (=ζωή), είναι η ισότιμη συνεργάτιδα του άντρα. Μέσα από την αμοιβαία έλξη των δύο φύλων, καλούνται αμφότεροι να οδηγηθούν στη μεταξύ τους ένωση κι από εκεί στην ένωση με τον Θεό.


Για το σχεδιάγραμμα της δ.ε. 10 του Μαθήματος των Θρησκευτικών της Β΄ Λυκείου ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΜΕΝ ΣΟΥ ΤΑ ΠΑΘΗ ΧΡΙΣΤΕ...


Στην παρακάτω εικόνα "εξιστορούνται" συνοπτικά και ουσιαστικά όλα τα γεγονότα που συνέβησαν στη Σταύρωση του Χριστού.

Εικόνα Ι.Μ. Διονυσίου Αγίου Όρους (16ος αι)
Κεντρικό πρόσωπο ο Κύριος, ο οποίος εκούσια οδηγείται στο Πάθος για τη σωτηρία του ανθρώπου. Αποδέχεται να πεθάνει με τον πιο ατιμωτικό θάνατο εκείνης της εποχής, τη Σταύρωση.
Ο τόπος ονομάζεται Γολγοθάς (=κρανίου τόπος).
Δίπλα του βρίσκονται οι δύο ληστές. Ο ένας έχει γυρίσει προς τον Ιησού και του ζητάει να τον "θυμηθεί, όταν έρθει η Βασιλεία Του". Ο Κύριος του απαντά ότι τώρα μαζί του θα εισέλθει στη Βασιλεία των Ουρανών (Λκ. 23, 42-43).
"Κεκλεισμένας ήνοιξε της Εδέμ Πύλας
Βαλών ο ληστής κλείδα το 'Μνήσθητί μου'".
Έτσι, ο ένας ληστής "παραβιάζει" τη θύρα του παραδείσου, λίγο πριν το τέλος αλλάζει νου (μετανοεί) και γίνεται ο πρώτος άγιος της Εκκλησίας.
"Δια ξύλου ο Αδάμ Παραδείσου γέγονεν άποικος. Δια ξύλου δε Σταυρού ο ληστής Παράδεισον ώκησεν" (Ακολουθία των Αγίων Παθών, ήχος δ΄).

Ο άλλος ληστής αποστρέφει το πρόσωπό του από τον Κύριο και τον χλευάζει. Επιλέγει την εμμονή στο ήδη κατεστραμμένο αυτοείδωλό του και απαρνιέται τον αρχηγό της Ζωής.

Ανάμεσα στους ληστές και τον Ιησού άγγελοι έρχονται να ενδυναμώσουν την τελική προσπάθεια του Χριστού.

Κάτω από τον Σταυρό οι Ρωμαίοι στρατιώτες περιπαίζουν τον Ιησού, ταίζοντάς τον χολή και ποτίζοντάς τον ξύδι. Οι Φαρισαίοι, οι Γραμματείς και πολλοί Ιουδαίοι τον εμπαίζουν, λέγοντας: "Άλλους τους έσωσε, τον εαυτό του όμως δεν μπορεί να τον σώσει. Είναι λέει ο Μεσσίας, ο βασιλιάς του Ισραήλ. Ας κατέβει τώρα από τον σταυρό, ώστε να δούμε και να πιστέψουμε σ' αυτόν" (Μρ. Μρ. 15, 31β-32α).
Πιο πέρα, τέρμα δεξιά στην εικόνα, άλλοι στρατιώτες μοιράστηκαν τα ρούχα του τραβώντας κλήρο, για να εκπληρωθούν οι Γραφές (Ιω. 19, 23-24. Πρβλ.Ψλ. 21, 19).

Σε αυτές τις στρατιωτικές φιγούρες ξεχωρίζει ο Ρωμαίος εκαντόνταρχος με το φωτοστέφανο. Είναι εκείνος, ο οποίος όταν είδε τον Ιησού να ξεψυχά και να λέει "Πατέρα μου, τώρα σε σένα αφήνω το πνεύμα μου" και είδε τον ουρανό να σκοτεινιάζει και τα μνήματα να ανοίγουν και να εξέρχονται τα σώματα των κεκοιμημένων, είναι εκείνος που δόξασε τον Θεό και ομολόγησε: "Στ' αλήθεια, αυτός ο άνθρωπος ήταν Υιός Θεού" (Μρ. 15, 39). Στην παράδοση της Χριστιανικής Εκκλησίας ο Ρωμαίος αυτός εκατόνταρχος είναι ο άγιος Λογγίνος.

Στην εικόνα, όπως και στις ευαγγελικές διηγήσεις, εντύπωση προκαλεί ότι απουσιάζουν οι μαθητές. Υπάρχει μόνο ο Ιωάννης ο Θεολόγος, ενώ από την άλλη πλευρά παραστέκονται η Μητέρα του Κυρίου, η Μαρία Μαγδαληνή μαζί με άλλες θαραλέες μαθήτριες. Οι γυναίκες αυτές δε φοβήθηκαν ούτε τους Ρωμαίους, ούτε τους Ιουδαίους και βρέθηκαν δίπλα στον Εσταυρωμένο. Ορισμένες από αυτές στη συνέχεια άφοβα επισκέφτηκαν το κενό μνημείο και μετέφεραν τα ευαγγέλια (χαρούμενες ειδήσεις) στους μαθητές, με τα λόγια του αγγέλου ότι ο Κύριος: "Δεν είναι εδώ, γιατί, όπως το είπε, αναστήθηκε!" (Μτθ. 28,6).

Σε όλη αυτή τη σκοτεινή εικόνα κυριαρχεί το πρόσωπο του Χριστού. Γαλήνιο, αν και καταπονεμένο, ζητά από τον Θεό Πατέρα να τους συγχωρέσει όλους, γιατί "δεν ξέρουν τι κάνουν" (Λκ. 23, 34).
Το ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί ο Χριστός δέχθηκε να σταυρωθεί; Δεν υπήρχε άλλος τρόπος να σωθεί ο κόσμος;

Όλες οι απαντήσεις μπορούν να αποτυπωθούν στο Απολυτίκιο της ακολουθίας των Παθών:
"Εξηγόρασας ημάς εκ της κατάρας του νόμου τω τιμίω σου αίματι. Τω Σταυρώ προσηλωθείς και τη λόγχει κεντηθείς, την αθανασίαν επήγασας ανθρώποις. Σωτήρ ημών δόξα σοι".


Με δυο λόγια, ο Χριστός θυσιάστηκε εκούσια για να απαλλάξει τον άνθρωπο από την κατάρα του θανάτου. Το νόημα της Σταύρωσης Του φανερώνεται στην κάθοδό Του στον Άδη. Τότε ο Άδης γεμίζει φως, γεμίζει ζωή! Ο Κύριος με την ανάστασή Του αναδημιουργεί το ανθρώπινο γένος, χαρίζοντας σε όλους την αιώνια ζωή. Τέλος, φανερώνει το παράδειγμα της αυτοθυσίας και τον τρόπο να αγκαλιάζουμε τον συνάνθρωπό μας.
Κύριε, Εσύ πάνω στον Σταυρό άπλωσες τα χέρια και αγκάλιασες τον κόσμο όλον!


Για το σχεδιάγραμμα της δ.ε 10 του Μαθήματος των Θρησκευτικών ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ



Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2015

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Δύο ύμνοι στη δημοτική γλώσσα και ο βίος του


Οι δύο ύμνοι που ακολουθούν αναφέρονται στον βίο του Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου. Με μεστό τρόπο μεταφέρουν κεντρικά επεισόδια από τη ζωή του, διδάσκουν τους χριστιανούς και τους προτρέπουν σε μίμηση. 
Οι συγκεκριμένοι, όμως, ύμνοι διαφέρουν αρκετά από τους υπόλοιπους εκκλησιαστικούς ύμνους. Η διαφορά τους έγγειται στη γλώσσα των στίχων. Πιο συγκεκριμένα, οι στίχοι αυτοί είναι γραμμένοι στη δημοτική γλώσσα, την απλή γλώσσα που καταλαβαίνει ο λαός, και ψάλλονται κατά το εκκλησιαστικό μέλος. 
Μήπως είναι καιρός στην Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία οι ύμνοι που συγγράφονται για τους νέους άγιους να χρησιμοποιούν τη δημοτική ελληνική γλώσσα, ώστε το μήνυμά τους να μεταδοθεί και να προσληφθεί με αμεσότητα από όλους;


Στίχοι: π. Ανδρέα Κονάνου
Ψάλλει ο κος Βασίλης Χατζηνικολάου.



Βίος Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου

Πρόκειται για ένα φωτεινό αστέρι, για θεοφόρο πατέρα, για αληθι­νό άνθρωπο, για σύγχρονο όσιο. Ο βίος και οι λόγοι του θέλγουν, ελκύουν, συναρπάζουν κάθε φιλόθεη ψυχή. Είναι ιδιαίτερα μεγάλη η ευλογία που ασπασθήκαμε το χέρι του, σκύψαμε κάτω από το άγιο πε­τραχήλι του κι ακούσαμε τις χαριτωμένες διδαχές του στη νεότητά μας.
Γεννήθηκε το 1906 στο χωριό Άγιος Ιωάννης Καρυστίας της Εύβοιας από πολύτεκνους, φτωχούς και ευσεβείς γονείς. Από μικρός μπήκε στη βιοπάλη. Μόλις δώδεκα ετών έφυγε για το Άγιον Όρος. Υποτάχθηκε στους κατά σάρκα αδελφούς Παντελεήμονα και Ιωαννίκιο, αυστηρούς Γέροντες της Καλύβης του Αγίου Γεωργίου της σκήτης των Καυσοκαλυβίων. Μετά διετή δοκιμή και πρόθυμη υπακοή εκάρη μοναχός. Από τότε αισθάνθηκε ότι ο Θεός του δώρισε το διορατικό χάρισμα. «Μ’ ένα βλέμμα», έλεγε, «που έριχνα στον Γέροντα μου και τον κοιτούσα στα μάτια καταλάβαινα τι ήθελε και τι τον ανέπαυε».
Σοβαρή ασθένεια τον έκανε να εγκαταλείψει μετά επταετία από της εισόδου του στον Άθωνα τα πάντερπνα Καυσοκαλύβια. Για μία δωδεκαετία παρέμεινε στη μονή του Αγίου Χαραλάμπους Λευκών Εύβοιας ως εφημέριος και Πνευματικός. Από το 1940 ανέλαβε καθή­κοντα ταπεινού και ακούραστου εφημερίου στην Πολυκλινική Αθηνών. Επί τριάντα χρόνια διακόνησε εκεί τον πονεμένο, ταλαιπωρημένο, τα­ραγμένο, ανήσυχο και τσακισμένο άνθρωπο. Το 1955 εγκαταστάθηκε στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου Καλλισίων Πεντέλης. Εκεί τον γνω­ρίσαμε για πρώτη φορά, μετά από ένα Εσπερινό, ένα χειμώνα, δίπλα στη σόμπα-βαρέλι, με το πετραχήλι του, τον σκούφο του, τ’ άσπρα του γένεια, σκυμμένο να μου σφίγγει τον σφυγμό και να μου λέει πειστικά: «Όσο πιο πολύ θ’ αγαπάς τον Χριστό, τόσο λιγότερο θ’ αμαρτάνεις»!
Το 1979 πήγε στο Μήλεσι Ωρωπού, για να χτίσει μοναστήρι. Παρά τα γηρατειά του, τις ασθένειες και την τύφλωση κατόρθωσε την ανοικοδόμηση της μονής, που την αφιέρωσε στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Ο Χριστός ήταν το παν στη ζωή του, όπως συχνά πειστικά έλεγε. Το Μήλεσι έγινε ιδιαίτερα αγαπητός τόπος για πολλούς πονεμένους. Ο παππούλης παρηγορούσε και βοηθούσε τους ανθρώπους όσο μπορούσε πιο πολύ, με τη θερμή προσευχή του, τη διακριτική συμβουλή του, την πλούσια χάρη του, που συγκινούσε τον κόσμο.
Παρελθόν και μέλλον γίνονταν παρόν για τον αξιομακάριστο Γέρον­τα. Έβλεπε μακρά, κάτω από τη γη, στη θάλασσα και τον ουρανό. Μι­λούσε με μία βεβαιότητα που ενθουσίαζε και κατένυσσε. Είχε άπειρες γνώσεις, μεγάλη σοφία, βιωματική εμπειρία. Έβλεπε πέρα από τα φαι­νόμενα. Το βάθος των καρδιών, την κλήση και κλίση του ανθρώπου, τις εφέσεις, τις δυνατότητες, τις ανάγκες και τα όρια του καθενός. Επρόκειτο ασφαλώς περί σπανίου, αξιοθαύμαστου και πολυτάλαντου Γέροντος. Σε μοναχές έλεγε που υπάρχει νερό, που βρίσκονται κρυμ­μένα άγια λείψανα. Η προσευχή του θαυματουργούσε. Παρελθόν και μέλλον γίνονταν για εκείνον παρόν. Δεν έλεγε όμως ποτέ που υπάρχει πετρέλαιο ή φυλαγμένοι θησαυροί …
Επιθυμία του ήταν να τελειώσει τον βίο του εκεί που παιδί άρχισε τη μοναχική του ζωή. Επέστρεψε λοιπόν στην Καλύβη του Αγίου Γεωρ­γίου των αγαπημένων του Καυσοκαλυβίων. Εκοιμήθη οσιακά το πρωί της 2ας Δεκεμβρίου του 1991. Οι τελευταίοι του λόγοι ήταν όλοι «ίνα ώσιν εν».
Ετάφη στο κοιμητήρι της σκήτης. Μετά τριετία έγινε η ανακομιδή των τιμίων λειψάνων του. Οι μαθητές του την έκαμαν απροειδοποίητα νύχτα και τα έκρυψαν. Ο χαρισματούχος Γέροντας Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, επαναλαμβάνουμε, πως αποτελεί σπάνια μορφή οσιότητος των καιρών μας. Δύσκολα συναντά κανείς τέτοιες ιερές μορφές.
Η ευχή του ας μας συνοδεύει. Πρόκειται πράγματι για ορόσημο αγιότητος στον σύγχρονο κόσμο. Συνήθιζε συχνά να μιλά για την αγάπη, την ταπείνωση, την ελευθερία, τη μεγαλοσύνη και ωραιότητα του Χριστού. Ήταν ένας χριστοκήρυκας, ένας χριστοφόρος, ένας χριστοποιημένος…

ΠΗΓΗ:    ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ