Σάββατο, 30 Απριλίου 2016

ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΤΟΥ 2016 ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΤΙΡΑΝΩΝ, ΔΥΡΡΑΧΙΟΥ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ κ.κ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ




ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ
(ΠΑΣΧΑ 2016)
ΠΑΣΧΑ: ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ

Ο Αναστάς Χριστός: «Τίνες οἱ λόγοι οὗτοι οὓς ἀντιβάλλετε πρὸς ἀλλήλους περιπατοῦντες καί ἐστε σκυθρωποί;»  (Λκ. 24: 17).
Η  απογοήτευση συνθλίβει τις ψυχές των Μαθητών του Χριστού μετά τη σύλληψή Του, τα φρικτά βασανιστήρια και τη σταύρωσή Του από τους ισχυρούς θρησκευτικούς και πολιτικούς αντιπάλους Του. Όσα τραγικά είχαν ακολουθήσει, γέμισαν την καρδιά τους με πυκνά σύννεφα απογοητεύσεως. Γκρέμισαν τις ελπίδες τους ότι ο Ιησούς ήταν αυτός που έμελλε να λυτρώσει τον λαό τους. Είχαν δει την αδικία, το ψέμα, το μίσος να επιβάλλονται, να συντρίβουν τον αθώο.
Όμως, η πραγματικότητα ήταν διαφορετική. Την αποκάλυψε ο Αναστάς Ιησούς Χριστός, καθώς πλησίασε τους δύο Μαθητές, τον Κλεόπα και τον Λουκά, στην πορεία τους προς το χωριό Εμμαούς:  «ὦ ἀνόητοι καὶ βραδεῖς τῇ καρδίᾳ τοῦ πιστεύειν ἐπὶ πᾶσιν οἷς ἐλάλησαν οἱ προφῆται˙  οὐχὶ ταῦτα ἔδει παθεῖν τὸν Χριστὸν καὶ εἰσελθεῖν εἰς τὴν δόξαν αὐτοῦ;» (Λκ. 24:25-26). Στη συνέχεια ερμήνευσε όσα είχαν γραφεί περί Αυτού στα προφητικά βιβλία. Έμεινε μαζί τους, όπως Τον παρακάλεσαν, και αποκαλύφθηκε πλήρως, όταν την ώρα του δείπνου έλαβε τον άρτο, τον ευλόγησε και αφού τον έκοψε τους τον μοίρασε. Τότε ανοίχθηκαν τα μάτια τους «καὶ ἐπέγνωσαν αὐτόν» ·  αναγνώρισαν τον Αναστάντα Κύριο.
Με την Ανάστασή Του, ο Χριστός άνοιξε νέους ορίζοντες στους ταραγμένους και φοβισμένους Μαθητές και τους χάρισε τη δύναμη να προχωρήσουν και να αναγγείλουν, με αναφαίρετη ειρήνη και ακατάβλητο θάρρος, το Ευαγγέλιο της αγάπης, που θα ανακαίνιζε τη ζωή της ανθρωπότητας.
Και στις μέρες μας, μία πολύμορφη και απροσδιόριστη απογοήτευση απλώνεται στις ψυχές των ανθρώπων. Όσα συμβαίνουν γύρω μας δείχνουν να δεσπόζει η αδικία, να επικρατεί το μίσος,  να υπονομεύεται η αλήθεια. Όσοι προσπαθούν να ζήσουν ενάρετα συκοφαντούνται και διώκονται από σκοτεινούς κύκλους. Κι αυτό συμβαίνει στην προσωπική ζωή, στο τοπικό και  το παγκόσμιο γίγνεσθαι. 
Τα νέφη της απογοητεύσεως έρχεται να διαλύσει η εορτή του Πάσχα και να μας ελευθερώσει από τη ροπή να μένουμε «βραδεῖς τῇ καρδίᾳ τοῦ πιστεύειν».Έρχεται να τονώσει την ικεσία μας: «Μεῖνον μεθ' ἡμῶν, ὅτι πρὸς ἑσπέραν ἐστὶ» και να μας βοηθήσει να αναγνωρίζουμε προσωπικά τον Αναστάντα Κύριο.
Η πίστη στην Aνάσταση του Xριστού και τις διαχρονικές και παγκόσμιες συνέπειές της, προσφέρει φως και δύναμη για έξοδο από την  πνευματική νωθρότητα και αποκαρδίωση. Αποδεχόμενος ο Χριστός εκουσίως την ταπείνωση του Πάθους, συνέτριψε τη δυναστεία της δαιμονικής εξουσίας που στηρίζεται στην αλαζονεία και την ιδιοτέλεια. Εξουδετέρωσε τις δυνάμεις του σκότους «καὶ καταργήσας τὸν θάνατον, ἐδωρήσατο ἡμῖν ζωὴν τὴν αἰώνιον». Ο Θεός Πατήρ έθεσε τον σταυρωθέντα και Αναστάντα Υιό του «ὑπεράνω πάσης ἀρχῆς καὶ ἐξουσίας καὶ δυνάμεως καὶ κυριότητος καὶ παντὸς ὀνόματος ὀνομαζομένου οὐ μόνον ἐν τῷ αἰῶνι τούτῳ, ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ μέλλοντι·  καὶ πάντα ὑπέταξεν ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτοῦ» (Εφεσ. 1:21-22). Αυτή είναι η λυτρωτική διέξοδος, την οποία διακηρύσσει η σημερινή μεγάλη εορτή, καλώντάς μας να δυναμώσουμε την πίστη μας στην εξουσία Του.
Η εξουσία του Αναστάντος Χριστού συνδέεται με το εκούσιο Πάθος. Ο Ιησούς παραμένει ο συμπάσχων στον πόνο και στη δοκιμασία του κάθε ανθρώπου. Σκύβει στοργικά πάνω στον τραυματισμένο από την αμαρτία. Η εξουσία Του δεν καταδυναστεύει, αλλά υπηρετεί˙ δεν εκδικείται, αλλά συγχωρεί˙ δεν καταπιέζει, αλλά λυτρώνει. Δεν επιβάλλεται με παραπλανητικό θόρυβο, αλλά δρα στη διακριτική σιωπή. Κυρίως, ενεργεί ως εξουσία λυτρωτική, ως δωρεά συγγνώμης και αγάπης. Ο Αναστάς Χριστός σέβεται την ελευθερία και την ιερότητα του κάθε ανθρώπινου προσώπου ακόμη και αυτού που Τον αμφισβητεί. Η εξουσία Του δεν προκαλεί φόβο, αλλά ελευθερώνει την ανθρώπινη ύπαρξη από τον φόβο, ακόμα και από τον φόβο του θανάτου.
Πάσχα, αδελφοί μου, ας μη το λησμονούμε, σημαίνει διάβαση, πέρασμα, έξοδο. Αρχικά αναφερόταν στην έξοδο του Ισραήλ από την  αιχμαλωσία της Αιγύπτου. Αυτή η «ἑορτή  ἑορτῶν» μας καλεί και εμάς σε μια πολυδιάστατη έξοδο: Έξοδο από την απογοήτευση που δημιουργεί η ανέχεια, τα οικονομικά αδιέξοδα, οι αναταραχές στην περιοχή μας, η σύγχυση και η αμηχανία που προκαλούν τα προσφυγικά κύματα και οι συνέπειές τους. Έξοδο από την απογοήτευση που συσσωρεύουν η πίκρα της αδικίας, της συκοφαντίας, το παράπονο και η αγανάκτηση από την αχαριστία αυτών που ευεργετήσαμε ή και από την προδοσία αυτών που αγαπήσαμε. Έξοδο από την απογοήτευση που φέρνει η κάμψη της υγείας, ο πόνος της ασθένειας ή ο μόνιμος αποχωρισμός συγγενών και φίλων. Έξοδο από την απογοήτευση που δημιουργούν τα λάθη, οι πτώσεις, οι αμαρτίες , οι αποτυχίες μας.
Ο λόγος του Αναστάντος στους δύο Μαθητές που βάδιζαν προς Εμμαούς ηχεί προσωπικά για τον καθένα μας: “ὦ ἀνόητοι καὶ βραδεῖς τῇ καρδίᾳ τοῦ πιστεύειν ἐπὶ πᾶσιν οἷς ἐλάλησαν οἱ προφῆται”  (Λκ. 24:25-26). Και ζωηρά υπενθυμίζει την τελευταία διαβεβαίωσή Του στους Μαθητές: «ἐδόθη μοι πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς … καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος.» (Ματθ. 28:18). Μια διαβεβαίωση που επαναλαμβάνεται κατά το βάπτισμα του κάθε Χριστιανού. Όσοι πιστεύουν και ακολουθούν με συνέπεια τον Αναστάντα Χριστό γνωρίζουν ότι δεν βρίσκονται μόνοι στη σκληρή πραγματικότητα του ανθρώπινου βίου. Δεν παραβλέπουν τις δύσκολες συνθήκες της καθημερινότητας,  αλλά με τη δύναμη και τη Χάρη Του τις αντιμετωπίζουν και συχνά τις μεταμορφώνουν.
  Μέσα στο πασχαλινό φως, μπορούμε να βλέπουμε με αισιοδοξία και δημιουργική σκέψη τη ζωή μας, με τη βεβαιότητα ότι η πορεία και η εξέλιξη της ανθρωπότητας δεν γίνεται ερήμην του Δημιουργού του κόσμου. Και ακόμη, να προχωρούμε σε τολμηρές παρεμβάσεις και δίκαιους κοινωνικούς αγώνες, αρχίζοντας από το άμεσο περιβάλλον μας, την οικογένεια, την πόλη, τον τόπο μας.  Ας αντλήσουμε, λοιπόν, από τη σημερινή λαμπρή εορτή δύναμη αντιστάσεως στην παρακμή που μας απειλεί, δύναμη αλληλεγγύης και αγάπης. Η πνοή της Αναστάσεως ας στηρίζει την πορεία μας για έξοδο από κάθε μορφή απογοητεύσεως.
Χριστός Ανέστη!
+ ΑναστάσιοςΑρχιεπίσκοπος Tιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας



Σάββατο, 23 Απριλίου 2016

Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ


Ένα άρθρο μου που δημοσιεύτηκε πριν από 8 χρόνια στο περιοδικό "Το Τάλαντον"  της Ιεράς Μητροπόλεως Λαρίσης και Τυρνάβου.

            Η χριστιανική πνευματικότητα, ως συνεχής αγώνας και σε καμία περίπτωση ως παγιωμένη κατάσταση, επικεντρώνεται στην καθημερινότητα, σπάζοντας τα στενά όρια συνόρων και φυλών. Ασπάζεται εμπειρικά την προ του Πάθους Αρχιερατική προσευχή του Ιησού Χριστού προς τον Θεό Πατέρα : «καθώς εμέ απέστειλας εις τον κόσμον, καγώ απέστειλα αυτούς εις τον κόσμον΄και υπέρ αυτών εγώ αγιάζω εμαυτόν, ίνα ώσιν και αυτοί ηγιασμένοι εν αληθεία»[1]. Συνάμα, ενδυναμώνεται στη βρώση και την πόση του Σώματος και του Αίματος του Κυρίου σε κάθε ευχαριστιακό Δείπνο[2] και συνεχίζει υπακούοντας στην τελευταία εντολή του Αναστημένου Ιησού : «πορευθέντες ουν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη»[3]. Στην ουσία πρόκειται για την επέκταση του Μυστηρίου του «Χριστού» στη ζωή του κάθε χριστιανού. Συνεπώς, η ιερ-αποστολή είναι η συνέχεια της ζωντανής παρουσίας του Χριστού στον κόσμο, είναι αυτή καθ’ εαυτή η συμμετοχή των πιστών στη ζωή του Κυρίου.
Η βιωματική αυτή κατάσταση θέτει a priori σε άμεση σχέση το «Μυστήριο των Μυστηρίων», με την μαρτυρία του καινούριου κόσμου που εγκαινιάζει η ιστορική παρουσία του Θεανθρώπου στη γη. Με λαγαρό τρόπο ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ.κ. Αναστάσιος τονίζει, ότι «είναι αδύνατον να μετέχει κανείς συνειδητά στη χριστιανική λατρεία, χωρίς άμεση σχέση με την παγκόσμια ιεραποστολή, και είναι αδύνατον να μετέχει σε μία πραγματική ορθόδοξη ιεραποστολή, χωρίς συνειδητή συμμετοχή στη Θεία Κοινωνία»[4]. Το όλο θέμα φωτίζεται εναργά σε δύο παραμέτρους, τις οποίες αναπτύσσουμε ευθύς αμέσως.


Η πρώτη αναφέρεται στην κένωση του Λόγου του Θεού, η οποία πραγματοποιείται στην ιστορία, με σκοπό την υπαρξιακή απελευθέρωση του ανθρώπινου φυράματος από τα στενά δεσμά του θανάτου και την ενδελεχή κατά χάριν θέωσή του. Η Θεία Λειτουργία, που τελείται στους Ορθόδοξους ναούς, αναπαριστά συμβολικά - αφηγηματικά, με οντολογικό τρόπο, όλη την ιστορία της θείας οικονομίας. Η «διήγηση» του δράματος κορυφώνεται κατά τη διάρκεια της Αγίας Αναφοράς, όταν τα Τίμια Δώρα μεταβάλλονται σε Σώμα και Αίμα Χριστού. Όταν αυτή η αναίμακτη θυσία προσφέρεται για να λυτρώσει το σύμπαν κόσμο, λογικό ή άλογο. Η αποκλειστική εμμονή σωτηριολογικού και θριαμβολογικού περιεχομένου σε έναν περιορισμένο («κλειστό») αριθμό ανθρώπων αποτελεί εγωιστική συμπεριφορά, θυμίζοντας πλείστες φορές τη θεολογία «περί απολύτου προορισμού» του Καλβίνου[5]. Αντίθετα, η εκκλησιαστική πράξη και η θεολογία της Ορθόδοξης Εκκλησίας των 20 αιώνων αποκαλύπτει, ότι η Θεία Λειτουργία είναι από τη φύση της μαρτυρική, ιερ-αποστολική. «Είναι πολύ αμφίβολον, εάν μπορούμε να μετέχουμε και πραγματικά να ζούμε την Θεία Λειτουργία, όταν δεν αισθανόμαστε βαθειά, ότι η θυσία του Κυρίου μας και το απολυτρωτικό Του έργο -που λαμβάνει και πάλιν χώραν μυστικά κατά την τέλεσιν του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας- δεν προσεφέρθη αποκλειστικά για μερικά εκατομμύρια ανθρώπων, αλλά για όλον τον κόσμο»[6].

        Πρόκειται λοιπόν για το «σπάσιμο» της αυτάρκειας της φίλαυτης βούλησης και ενέργειας, η οποία συχνά υπο-κρύπτεται στο προσωπείο της ατομικής σωτηριολογίας (εγωκεντρικών προϋποθέσεων) και  της όποιας φυλετικής υπεροχής. Όπως με παρρησία τονίζει ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου κ.κ. Ιγνάτιος, «αν πάψουμε να αυτονοούμαστε και να έχουμε τον εαυτό μας ως κέντρο του κόσμου, αν κατανοήσουμε ότι στο πρόσωπο του σαρκί τεχθέντος Θεανθρώπου ενώθηκε η θεία με την ανθρώπινη φύσι, τότε θα καταλάβουμε εις βάθος ότι Αυτός ο Κύριος στου οποίου το πρόσωπο ενώθηκαν ο Θεός και ο άνθρωπος είναι η ειρήνη μας»[7]. Διότι, αποτελεί σχήμα οξύμωρο η προσέλευση στην Αγία Τράπεζα με έλλειψη μετάνοιας και η ταυτόχρονη -προς τον πλησίον- απουσία κινήτρου μαρτυρίας της ειρήνης του Κυρίου. «Είναι ακόμη αμφισβητήσιμο, εάν δικαιούμεθα να λαμβάνουμε μέρος στο Δείπνο της αγάπης, όταν αδιαφορούμε για το γεγονός, ότι τόσοι και τόσοι άγνωστοι αδελφοί μας γεννιούνται, ζουν, πεθαίνουν χωρίς την Αλήθεια»[8]. Η συγκεκριμένη συμπεριφορά εκφράζει περισσότερο τη φαρισαϊκή υποκρισία, την εμμονή σε συγκεκριμένες πράξεις του περιούσιου λαού του Ισραήλ στην ιστορία, παρά την περίοδο χάριτος και αγαπητικής μαρτυρίας, στην οποία εισήλθε ο κόσμος μετά την Πεντηκοστή.
           
Από την άλλη, δεν δύναται να υπάρξει ιερ-αποστολική κίνηση χωρίς μετοχή στην Ευχαριστιακή Τράπεζα, χωρίς το υπαρξιακό κίνητρο που παρακινεί στην κατάθεση του Χριστού σε όλα τα έθνη. Και τούτο αποτελεί τη δεύτερη αμφίδρομη πλευρά του θέματος. Αναγκαία είναι η ουσιαστική κοινωνία με τον Θεάνθρωπο, δηλαδή η πρωταρχική συμφιλίωση θείου και ανθρώπινου και το επόμενο ουσιαστικό βήμα συσσωμάτωσης εν Χριστώ. Ο χριστιανός επιζητά να είναι σε συνεχή κοινωνία και σχέση με τον Χριστό, αλλιώς κινδυνεύει ή να παρασυρθεί σε ενθουσιώδεις στάσεις ή να εξυπηρετεί ευρύτερα ιδιοτελή συμφέροντα. Το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας είναι αλληλένδετο με την μαρτυρία της παρουσίας του Χριστού στον κόσμο, αλλιώς η τελευταία τείνει να ολισθήσει  σε ιδεολόγημα ή ακόμα σε μία ηθικιστική διδασκαλία. Επομένως, όλη η Εκκλησία, μέσω του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, υπαρξιακά μεταμορφώνεται σε Σώμα Χριστού, συνεργαζόμενη δια του Αγίου Πνεύματος στο λυτρωτικό έργο Του.
            Χρέος κάθε χριστιανού είναι η μέριμνα για φωτισμό όλου του κόσμου, είτε ενεργείται με την έμπρακτη προσφορά και διακονία, είτε μέσα από τον κανόνα της προσευχής (lex orandi). Ο ευχαριστιακός φωτισμός, στην οντολογική πραγμάτωσή του, είναι «η μύηση στην κοινωνική ζωή της Τριάδος και η μεθεκτική πραγμάτωση της στη ζωή της καθολικότητας»[9]. Η κοινωνία με τον Τριαδικό Θεό μεταλαμπαδεύεται στο κοσμικό γίγνεσθαι, προσφέροντας την ευχαριστιακή εμπειρία και την ανιδιοτελή αγαπητική θυσία, ως τον ορθό τρόπο πραγμάτωσης της εν Χριστώ ζωής.  Συνεπώς, η θεολογική θέση που προκύπτει ενεργά στη σχέση «τρώγειν» και «αποστέλλειν» εκφράζεται στο γεγονός, ότι κάθε βαπτισμένο μέλος της Εκκλησίας ωθείται φυσιολογικά να μεταφέρει το μυστηριακό βίωμα της «θεο-κοινωνίας», στην κοσμολογικών διαστάσεων «ανθρωπο-κοινωνία». Αυτό σημαίνει συμμετοχή στο διακόνημα  της μαρτυρίας του Χριστού στα έθνη, αλλά και στον περιβάλλοντα χώρο, που μπορεί να είναι παραδοσιακά χριστιανικός ή και ορθόδοξος ακόμη.
            Εν κατακλείδι, το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας ενώνει τους πάντες εις «έν» εν Χριστώ, φανερώνοντας εκκλησιολογικά την τελική ανακεφαλαίωση των πάντων εν Αυτώ, την τελική νίκη της Αγάπης και της Κοινωνίας του Τριαδικού Θεού. Σε τούτη την κοινωνία, και η σχέση κατηχούντων με τους κατηχούμενους είναι αμφίδρομη και λειτουργεί σε υπαρξιακά πλαίσια, ενώνοντας στην κάθετη διάσταση της Θείας Ευχαριστίας (θεανθρώπινη κοινωνία), εκείνη της οριζόντιας (συν-ανθρώπινη). Η μετοχή «στη νέα θεϊκή τροφή», κατά την περιώνυμη έκφραση του π Αλ. Σμέμαν[10], συν-ενεργεί αναπόσπαστα στη δυναμική κίνηση μαρτυρίας της εν Χριστώ ζωής στον πλησίον,  στην μεταφορά του καινού τρόπου ζωής -πέρα από τα δεσμά του χωροχρόνου και της φύσης- που φανερώνεται στη ζωή της Εκκλησίας!

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Το Τάλαντο της Ιεράς Μητροπόλεως Λαρίσης και Τυρνάβου, τεύχ. 65.





[1]  Ιω. 17, 18-19
[2] Ιω. 6,54 : «ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα έχει ζωήν αιώνιον, καγώ αναστήσω αυτόν τη εσχάτη μέρα».  
[3] Μτθ. 28,19
[4] Αρχιμ. Αναστασίου Γιαννουλλάτου (σημερινού Αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας), Θεία Ευχαριστία και Ορθόδοξος Ιεραποστολή, εκδ. Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αθήναι 1972, σελ. 20.
[5] Βλ. Ν. Ματσούκα, Ο Προτεσταντισμός, εκδ.Π. Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 1995, σελ. 73 κ.ε..
[6] Αρχιμ. Αναστασίου Γιαννουλάτου (σημερινού Αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας), Θεία Ευχαριστία και Ορθόδοξος Ιεραποστολή, εκδ. Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αθήναι 1972, σελ. 19 - 20.
[7] Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαρίσης και Τυρνάβου κ.κ. Ιγνατίου, Χριστουγεννιάτικο Μήνυμα (έτους 2004), περ. Το Τάλαντον, Νοε-Δεκ. 2004, τευχ. 46, σελ. 9.
[8] Αρχιμ. Αναστασίου Γιαννουλλάτου (σημερινού Αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας), Θεία Ευχαριστία και Ορθόδοξος Ιεραποστολή, εκδ. Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αθήναι 1972, σελ. 20.
[9]  Πρωτοπρεσβύτερου Νικολάου Λουδοβίκου, Η Ευχαριστιακή Οντολογία, εκδ. Δόμος, Αθήνα 1992, σελ. 274.
[10]  Πάτερ ημών, μτφρ. Ιω. Λάππας, εκδ. Μαίστρος, Αθήνα 2003, σελ. 42.

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2016

ΥΛΗ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΡΕΙΣ ΤΑΞΕΙΣ ΤΟΥ "ΒΕΝΕΤΟΚΛΕΙΟΥ" - 1ου ΛΥΚΕΙΟΥ ΡΌΔΟΥ

Η ύλη των εξετάσεων για τους/τις μαθητές/μαθήτριες και των τριών τάξων 

του"Βενετοκλείου" - 1ου Λυκείου Ρόδου 

στο Μάθημα των Θρησκευτικών για το σχολικό έτος 2015-16.


                       
Α΄ ΛΥΚΕΙΟΥ


ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΕΝΟΤΗΤΕΣ (Μαθήματα):

6, 7, 8, 11, 13, 14, 15, 16, 18, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 31





Β΄ ΛΥΚΕΙΟΥ

ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΕΝΟΤΗΤΕΣ (Μαθήματα):

4, 9, 10, 11, 12, 21, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 35, 36







Γ΄ΛΥΚΕΙΟΥ

ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΕΝΟΤΗΤΕΣ (Μαθήματα):

3, 4, 5, 7, 8, 10, 11, 12, 13, 16, 19



Ο ΣΑΤΑΝΙΣΜΟΣ



Μια ενδιαφέρουσα εργασία από τη μαθήτρια Καλλιόπη Χατ. του Α6 του "Βενετοκλείου" - 1ου Λυκείου Ρόδου σχετικά με το φαινόμενο του Σατανισμού. Στην εργασία γίνεται μια ιστορική αναδρομή του φαινομένου από την εποχή του Μεσαίωνα μέχρι τις ημέρες μας. Βασικά ερωτήματα που απαντώνται είναι αν υπάρχει ο Διάβολος και ποιο είναι το κακόβουλο έργο του, ενώ γίνεται μια προσπάθεια εξήγησης της θεοδικίας. Στη συνέχεια αναλύεται η σχέση του Σατανά με τους μάντεις, ωροσκόπους, πνευματιστές. Στο τέλος η μαθήτρια προσπαθεί να εξηγήσει, γιατί ο Σατανισμός απασχολεί τους νέους.


Για να δείτε την εργασία πατήστε ΕΔΩ

Κυριακή, 17 Απριλίου 2016

ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΩΝ ΠΑΠΑ ΡΩΜΗΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ, ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΚΑΙ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ


Αναδημοσιεύουμε από το Ιστολόγιο "ΝΥΧΘΗΜΕΡΟΝ" τη Κοινή Δήλωση  μεταξύ των Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου, Οικουμενικού Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου και Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδας Ιερωνύμου, που υπογράφτηκε στη Λέσβο στις 16 Απριλίου 2016.

Σκοπός αυτής της αναδημοσίευσης είναι η χρήση της στο Μάθημα των Θρησκευτικών του Λυκείου και αποβλέπει στη φανέρωση και την προβολή της αναγκαιότητας της διαχριστιανικής συνεργασίας σε κοινωνικά ζητήματα.




Η ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΗ

Ἡμεῖς, ὁ Πάπας Φραγκῖσκος, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος καί ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος Ἱερώνυμος, συναντηθήκαμε στό ἑλληνικό νησί τῆς Λέσβου γιά νά ἀποδείξουμε τή βαθειά ἀνησυχία μας γιά τήν τραγική κατάσταση τῶν πολυάριθμων προσφύγων, τῶν μεταναστῶν καί τῶν αἰτούντων ἄσυλο, πού ἔχουν ἔλθει στήν Εὐρώπη, προσπαθώντας νά ξεφύγουν ἀπό καταστάσεις συγκρούσεων καί, σέ πολλές περιπτώσεις, καθημερινῶν ἀπειλῶν γιά τήν ἐπιβίωσή τους. Ἡ παγκόσμια κοινή γνώμη δέν μπορεῖ νά ἀγνοήσει τήν τεράστια ἀνθρωπιστική κρίση πού δημιουργήθηκε ἀπό τήν ἐξάπλωση τῆς βίας καί τῶν ἔνοπλων συγκρούσεων, τίς διώξεις καί τόν ἐκτοπισμό τῶν θρησκευτικῶν καί ἐθνικῶν μειονοτήτων καί τόν ξερριζωμό τῶν οἰκογενειῶν ἀπό τά σπίτια τους, κατά παραβίαση τῆς ἀνθρώπινης ἀξιοπρέπειας καί τῶν θεμελιωδῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων καί ἐλευθεριῶν τους.


Ἡ τραγωδία τῆς ἀναγκαστικῆς μετανάστευσης καί τῆς μετατόπισης ἐπηρεάζει ἑκατομμύρια ἀνθρώπων, καί εἶναι οὐσιαστικά μία κρίση τῆς ἀνθρωπότητας, καλώντας γιά μία ἀπάντηση ἀλληλεγγύης, συμπόνιας, γενναιοδωρίας καί ἄμεσης πρακτικῆς δέσμευσης πόρων. Ἀπό τή Λέσβο, κάνουμε ἔκκληση πρός τή διεθνῆ κοινότητα νά ἀνταποκριθεῖ μέ θάρρος στήν ἀντιμετώπιση αὐτῆς τῆς τεράστιας ἀνθρωπιστικῆς κρίσης καί τῶν βαθυτέρων αἰτίων της, μέσω διπλωματικῶν, πολιτικῶν καί φιλανθρωπικῶν πρωτοβουλιῶν, καί μέσα ἀπό συλλογικές προσπάθειες, τόσο στή Μέση Ανατολή ὅσο καί στήν Εὐρώπη.

Ὡς ἡγέτες τῶν ἀντίστοιχων Ἐκκλησιῶν μας, ἐκφράζουμε ἀπό κοινοῦ τήν ἐπιθυμία μας γιά εἰρήνη καί τήν ἑτοιμότητά μας να προωθήσουμε τήν ἐπίλυση τῶν συγκρούσεων μέσω τοῦ διαλόγου καί τῆς συμφιλίωσης. Καθώς ἀναγνωρίζουμε τίς προσπάθειες πού ἤδη γίνονται γιά τήν παροχή βοήθειας καί φροντίδας στούς πρόσφυγες, μετανάστες καί αἰτοῦντες ἄσυλο, καλοῦμε ὅλους τούς πολιτικούς ἡγέτες νά χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο, γιά νά ἐξασφαλισθεῖ ὅτι πρόσωπα καί κοινότητες, συμπεριλαμβανομένων τῶν χριστιανῶν, παραμένουν στίς πατρίδες τους καί ἀπολαμβάνουν τό θεμελιῶδες δικαίωμα νά ζοῦν μέ εἰρήνη καί ἀσφάλεια. Μία εὐρύτερη διεθνής συναίνεση καί ἕνα πρόγραμμα βοήθειας χρειάζονται ἐπειγόντως, γιά νά διατηρηθεῖ τό κράτος δικαίου, γιά τήν προάσπιση τῶν θεμελιωδῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων σέ αὐτή τή μή βιώσιμη κατάσταση, γιά τήν προστασία τῶν μειονοτήτων, γιά τήν καταπολέμηση τῆς ἐμπορίας ἀνθρώπων καί τοῦ λαθρεμπορίου, γιά τήν ἐξάλειψη τῶν μή ἀσφαλῶν διαδρομῶν, ὅπως αὐτές μέσα ἀπό τό Αἰγαῖο καί τό σύνολο τῆς Μεσογείου, καί γιά νά ἀναπτυχθοῦν ἀσφαλεῖς διαδικασίες ἐπανεγκατάστασης. Μέ αὐτόν τόν τρόπο θά εἴμαστε σέ θέση νά βοηθήσουμε ἄμεσα αὐτές τίς χῶρες οἱ ὁποῖες ἐμπλέκονται στήν ἱκανοποίηση τῶν ἀναγκῶν τῶν πολυάριθμων βασανισμένων ἀδελφῶν μας. Εἰδικότερα, ἐκφράζουμε τήν ἀλληλεγγύη μας πρός τόν λαό τῆς Ἑλλάδας, ὁ ὁποῖος παρά τίς δικές του οἰκονομικές δυσκολίες, ἔχει ἀνταποκριθεῖ μέ γενναιοδωρία σέ αὐτή τήν κρίση.

Ἀπευθύνουμε κοινή ἔκκληση γιά τόν τερματισμό τοῦ πολέμου καί τῆς βίας στή Μέση Ἀνατολή, μιά δίκαιη καί διαρκή εἰρήνη, καί τήν ἔντιμη ἐπιστροφή ὅσων ἀναγκάστηκαν νά ἐγκαταλείψουν τά σπίτια τους. Ζητοῦμε ἀπό τίς θρησκευτικές κοινότητες νά ἐντείνουν τίς προσπάθειές τους στήν ὑποδοχή, παροχή βοήθειας καί προστασίας στούς πρόσφυγες ὅλων τῶν θρησκειῶν, καί ἀπό τίς θρησκευτικές καί πολιτικές ὑπηρεσίες ἀνακούφισης (τῶν προσφύγων) νά ἐργάζονται γιά νά συντονίζουν τίς πρωτοβουλίες τους. Γιά ὅσο διάστημα ὑπάρχει ἡ ἀνάγκη, ζητοῦμε ἐπιμόνως ἀπό ὅλες τίς χῶρες νά παράσχουν προσωρινό ἄσυλο, νά προσφέρουν τήν ἰδιότητα τοῦ πρόσφυγα σέ ὅσους ἔχουν τό δικαίωμα, νά ἐπεκτείνουν τίς προσπάθειες ἀρωγῆς τους καί νά συνεργαστοῦν μέ ὅλους τούς ἀνθρώπους καλῆς θέλησης γιά τόν ἄμεσο τερματισμό τῶν συνεχιζομένων συγκρούσεων.


Ἡ Εὐρώπη ἀντιμετωπίζει σήμερα μία ἀπό τίς πιό σοβαρές ἀνθρωπιστικές κρίσεις της ἀπό τό τέλος τοῦ Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Γιά τήν ἀντιμετώπιση αὐτῆς τῆς σοβαρῆς πρόκλησης, κάνουμε ἔκκληση σέ ὅλους τούς ἀκόλουθους τοῦ Χριστοῦ νά ἐνθυμοῦνται τά λόγια τοῦ Κυρίου, σύμφωνα μέ τά ὁποῖα ὅλοι μας θά κριθοῦμε μία μέρα: «ἐπείνασα γὰρ καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην καὶ συνηγάγετέ με, γυμνὸς καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην καὶ ἤλθετε πρός με ... ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ’ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε» (Ματθ 25: 35-36, 40).

Ἀπό τήν πλευρά μας, ὑπακούοντας στό θέλημα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, πιστεύουμε ἀκράδαντα, ὁλόψυχα καί μέ ἀποφασιστικότητα, ὅτι πρέπει νά ἐντείνουμε τίς προσπάθειές μας γιά τήν προώθηση τῆς πλήρους ἑνότητας ὅλων τῶν Χριστιανῶν. Ἐπιβεβαιώνουμε τήν πεποίθησή μας ὅτι ἡ «συμφιλίωση (μεταξύ τῶν Χριστιανῶν) περιλαμβάνει τήν προώθηση τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης ἐντός καί μεταξύ ὅλων τῶν λαῶν ... Μαζί, θά κάνουμε τό χρέος μας, ὥστε νά προσφέρουμε στούς μετανάστες, τούς πρόσφυγες καί τούς αἰτοῦντες ἄσυλο, μία ἀνθρώπινη ὑποδοχή στήν Εὐρώπη» (Οἰκουμενική Χάρτα, 2001). Μέ τήν ὑπεράσπιση τῶν θεμελιωδῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων τῶν προσφύγων, τῶν αἰτούντων ἄσυλο καί τῶν μεταναστῶν, καθώς καί τῶν πολλῶν περιθωριοποιημένων ἀνθρώπων στίς κοινωνίες μας, ἔχουμε ὡς στόχο νά ἐκπληρώσουμε τήν ἀποστολή τῶν Ἐκκλησιῶν, πού εἶναι ἡ διακονία τοῦ κόσμου.

Ἡ συνάντησή μας σήμερα ἔχει ὡς στόχο νά δώσει κουράγιο καί ἐλπίδα σέ ὅσους ἀναζητοῦν καταφύγιο καί σέ ὅλους ἐκείνους πού τούς καλωσορίζουν καί τούς βοηθοῦν. Καλοῦμε τή διεθνῆ κοινότητα νά θέσει τήν προστασία τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς ὡς προτεραιότητα, καί σέ κάθε ἐπίπεδο, νά ὑποστηρίξει πολιτικές ἐντάξεις πού ἐκτείνονται σέ ὅλες τίς θρησκευτικές κοινότητες. Ἡ φοβερή κατάσταση ὅλων ὅσων ἐπηρεάζονται ἀπό τήν παροῦσα ἀνθρωπιστική κρίση, συμπεριλαμβανομένων πολλῶν Χριστιανῶν ἀδελφῶν μας, ἀπαιτεῖ συνεχῆ προσευχή ἀπό μέρους μας.

Λέσβος, 16 Ἀπριλίου 2016

Ἱερώνυμος Β΄                           Φραγκῖσκος                                   Βαρθολομαῖος

Δευτέρα, 11 Απριλίου 2016

Η ΙΑΠΩΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ


Η εθνική θρησκεία της Ιαπωνίας είναι ένα τεράστιο σύστημα δοξασιών, εθίμων και πρακτικών, που ονομάστηκαν αρκετά μεταγεσέστερα σιντό, για να διακριθούν από τις κινεζικής προέλευσης θρησκείες, το βουδδισμό (μπουτοντό) και τον κομφουκιανισμό. Μαζί με τον Χριστιανισμό, που έφτασε στην Ιαπωνία μετά το 1549, έχουμε ένα σύνολο τεσσάρων θρησκειών στο ιαπωνικό αρχιπέλαγος, που εξακολουθούν να υπάρχουν και σήμερα (σελ. 225). [...]


Το αρχαίο σιντό επιφυλάσσει έναν ιδιαίτερο σεβασμό στους Καμίς, τις πανταχού παρούσες εκδηλώσεις του ιερού. Στην αρχή, οι Κάμις -είτε πρόκειται για δυνάμεις της φύσης,  είτε για ένδοξους προγόνους, είτε για απλά ιδέες- δεν είχαν ιερά. Η περιοχή τους σημαδευόταν μόνο στις εορταστικές τελετές τους. Καθώς το παραδοσιακό παραγωγικό σύστημα της Ιαπωνίας ήταν η γεωργία, επιβλήθηκαν οι εποχιακές τελετές και γιορτέ.ς Εκτός από τις συλλογικές τελετουργίες, υπάρχει επίσης και η ατομική σιντοϊστική λατρεία. Ο θεσμός του σαμανισμού και η λατρεία των πνευμάτων είναι πανάρχαια. Η κοσμολογία που συνδέεται μ' αυτές τις δοξασίες είναι αρχέγονη. Περιλαμβάνει μια κάθετη τριαδικότητα (ουρανός - γη - κάτω κόσμος των νεκρών) και μια οριζόντια δυαδικότητα (γη - Τοκόγιο ή άιώνιος κόσμος΄) του κόσμου (σελ. 227) [...]

Ο Κάμι αντιπροσωπεύεται συμβολικά μέσα στο ιερό από ένα έμβλημα (για παράδειγμα, ένας καθρέπτης συμβολίζει την Αματεράσου), ή, κάτω από την επίδραση του βουδδισμού, από ένα αγαλματίδιο. Στην τελετή ονομάζεται σινκό ή λιτανεία της ενορίας το έμβλημα του Κάμι περιφέρεται στη συνοικία. Μια εξευμενιστική  τελετή (τζισίν-σαι) γίνεται στην τοποθεσία μιας νέας οικοδομής αφού οι αναρίθμητοι Κάμις μπορούν να γίνουν επικίνδυνοι κι έτσι είναι ανάγκη να εξευμενίζονται. Η εξάσκηση του σιντό, τόσο συλλογικά όσο και ατομικά σκιαγραφείται με τον όρο ματσούρι. Σύμφωνα με την παράδοση, το ιαπωνικό σπίτι διαθέτει κανιντάνα ή ιδιωτικό βωμό, στη μέση του οποίου βρίσκεται ένας ναός σε μινιατούρα. Εκεί καλούν τον Κάμι με τη βοήθεια συμβολικών αντικειμένων (σελ. 229). [...]

Η ΄λαϊκή θρησκεία' (μινκάν σινκό) της Ιαπωνίας, αν και έχει πολλά κοινά σημεία με το λαϊκό σιντό, είναι εντελώς ξεχωριστή. Διαθέτει ένα σύνολο ειδικών, εποχιακών και εξευμενιστικών τελετών, που το έχει δανειστεί από τις τρεις μεγάλες θρησκείες της Ιαπωνίας. Όντως, μπορρούμε να πούμε ότι ο Ιάπωνας ζει σαν κομφουκιανιστής, παντρεύεται σαν σιντοϊστής και πεθαίνει σαν βουδδιστής" (σελ. 230).


Αποσπάσματα από το βιβλίο των Mircea Elliade και Ioan P. Coyliano, Λεξικό των Θρησκειών, μτφρ. Ευαγγέλου Γαζή, εκδ. ΤΟ ΒΗΜΑ. 

Για να δείτε την παρουσίαση της δ.ε. 37 του Μαθήματος των Θρησκευτικών της Β΄ Λυκείου πατήστε ΕΔΩ




Κυριακή, 10 Απριλίου 2016

ΑΜΑΡΤΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑ


Μια ενδιαφέρουσα εργασία από τη μαθήτρια Αγγελική-Κιλικία Χρ. του Α6 του "Βενετοκλείου" - 1ου Λυκείου Ρόδου με θέμα τη μετάνοια ως αλλαγή τρόπου ζωής, την αμαρία ως ατόχημα και λάθος, καθώς και τη συγχώρεση ως προσπάθεια αρμονικής και ουσιαστικής συνύπαρξης με τον πλησίον μας, δηλαδή με κάθε άνθρωπο.

Για να δείτε την παρουσίαση της εργασίας πατήστε ΕΔΩ

Ερωτηματολόγιο σχετικά με το άγχος των μαθητών


Στα πλαίσια της πτυχιακής διπλωματικής της εργασίας η εκλεκτή φίλη Μαρία Καμάρα δημιούργησε ένα ερωτηματολόγιο σχετικά με το άγχος στους μαθητές του Λυκείου. Το θέμα είναι "Το άγχος στους μαθητές του Λυκείου. Αίτια, επιδράσεις και τρόποι αντιμετώπισης". Το ερωτηματολόγιο αυτό αποτελεί μέρος έρευνας στα πλαίσια της πτυχιακής της εργασίας στην Α.Σ.ΠΑΙ.Τ.Ε. - Τμήμα Ε.Π.ΠΑΙ.Κ..

Το ερωτηματολόγιο είναι ανώνυμο και εξυπηρετεί αποκλειστικά και ΜΟΝΟ τις ανάγκες της πτυχιακής εργασίας.

Όσοι από τους μαθητές του σχολείου έχουν το χρόνο και τη διάθεση, θα τους παρακαλούσα να το απαντήσουν. Θα προσφέρουν σημαντική βοήθεια στην επιστημονική έρευνα της κας Μαρία Καμάρα.


Για να απαντήσετε στο ερωτηματολόγιο ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

Εκ των προτέρων σας ευχαριστώ πολύ!



Πέμπτη, 7 Απριλίου 2016

ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΡΟΔΟΥ

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΏΝ ΤΗΣ Β΄ ΛΥΚΕΙΟΥ 
ΤΟΥ "ΒΕΝΕΤΟΚΛΕΙΟΥ"- 1ου ΛΥΚΕΙΟΥ ΡΟΔΟΥ



Στα πλαίσια του εκπαιδευτικού-πολιτιστικού προγράμματος με τίτλο «Η τέχνη του θεολογείν» και των μαθημάτων θρησκειολογικού περιεχομένου που διδάσκονται οι μαθητές/τριες της Β΄ Λυκείου του "Βενετοκλείου"-1ου Λυκείου επισκέφτηκαν τα ιστορικά θρησκευτικά μνημεία της Μεσαιωνικής Πόλης της Ρόδου.


1. Ιερός Ναός Αγίου Φανουρίου (Ορθόδοξη Εκκλησία)

Ιερός ναός Αγίου Φανουρίου (Ορθόδοξη Εκκλησία)
Η εκπαιδευτική εκδρομή περιλάμβανε την επίσκεψη στον Ορθόδοξο Χριστιανικό Ναό του Αγίου Φανουρίου. Στο ιερό ναό οι μαθητές/τριες είχαν τη δυνατότητα να ενημερωθούν κατόπιν ευλογίας του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ρόδου κ.κ. Κυρίλλου από τον εφημέριο αιδεσιμώτατο πατέρα Διονύσιο Τσαλούπη σχετικά με την ιστορία του ναού και το βίο του Αγίου Φανουρίου.


Στη συνέχεια ο θεολόγος του σχολείου Δρ. Νικόλαος Τσιρέβελος αναφέρθηκε στον εικονογραφικό κύκλο, τα ιερά σκευή και τους λειτουργικούς-λατρευτικούς συμβολισμούς της αρχιτεκτονικής και των επιμέρων τμημάτων των Ορθόδοξων ναών.

Ο προαύλιος χώρος του Αγίου Φανουρίου
Τοιχογραφία από τον Ιερό Ναό Αγίου Φαναρίου

Άγιος Φανούριος
Ο άγιος Φανούριος και σκηνές από το βίο και το μαρτύριό του

2. Άγιος Φραγκίσκος (Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία)

Άγιος Φραγκίσκος (Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία)
Εξάλλου, οι μαθητές/τριες ξεναγήθηκαν στον Ρωμαιοκαθολικό Χριστιανικό Ναό του Αγίου Φραγκίσκου από την κα Φιλίππου, η οποία περιέγραψε τα βασικά μέρη του ναού, σημεία της ρωμαιοκαθολικής λατρευτικής πράξης και αναφέρθηκε στη ζωή του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης.

Άγιος Φραγκίσκος (Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία)

Το παρεκκλήσι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στον Άγιο Φραγκίσκο
Βαπτιστήριο στον Άγίο Φραγκίσκο
Άγιος Φραγκίσκος δέχεται τα στίγματα του Χριστού και οι συμβολισμοί των τεσσάρων Ευαγγελιστών
Ο άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης
Χώρος εξομολόγησης (Άγιος Φραγκίσκος)
Ιερός Ναός Αγίου Φραγκίσκου Ασίζης

3. Τζαμί του Σουλεϊμάν (Ισλαμική κοινότητα Ρόδου)

Τζαμί Σουλεϊμάν
Στη συνέχεια οι μαθητές/τριες επισκέφτηκαν το Ισλαμικό Τέμενος (τζαμί) του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς. Στο τζαμί μίλησε στους/ις μαθητές/τριες ο Ιμάμης της μουσουλμανικής κοινότητας κος Χασάν Καρά Αλή, ο οποίος αναφέρθηκε στο ιστορικό του τεμένους, στη θεολογική παράδοση των μουσουλμάνων και στην ιστορία της τοπικής μουσουλμανικής κοινότητας.

Τζαμί Σουλεϊμάν
Τζαμί Σουλεϊμάν
Τζαμί Σουλεϊμάν
Μινμπάρ (άμβωνας) - Τζαμί Σουλεϊμάν
Τζαμί Σουλεϊμάν
Τζαμί Σουλεϊμάν
Τζαμί Σουλεϊμάν
Μιναρές - Αγά Τζαμί

4. Ιουδαϊκή Συναγωγή (Ισραηλίτικη κοινότητα Ρόδου)

Ιουδαϊκή Συναγωγή
Τέλος, οι μαθητές/τριες της Β΄ Λυκείου μαζί με τους συνοδούς καθηγητές επισκέφτηκαν την Ιουδαϊκή Συναγωγή και το Ιουδαϊκό Μουσείο. Η υπεύθυνη της ισραηλίτικης κοινότητας Ρόδου κα Κάρμεν Κοέν αναφέρθηκε στο ιστορικό της Συναγωγής και τα ιουδαϊκά λατρευτικά σύμβολα, στην ιδιαίτερη παράδοση των Σεφαρδιτών Ιουδαίων της Ρόδου που κατάγονται από την Ισπανία, και στη σύγχρονη ισραηλιτική κοινότητα.


Ιουδαϊκή Συναγωγή
Ιουδαϊκή Συναγωγή
Ιουδαϊκή Συναγωγή
Ιουδαϊκή Συναγωγή
Ονόματα κεκοιμημένων Ιουδαίων στο Ολοκαύτωμα (Ιουδαϊκή Συναγωγή Ρόδου)
Μουσείο Ιουδαϊκής Συναγωγής
Μουσείο Ιουδαϊκής Συναγωγής
Ιουδαϊκή Συναγωγή
Τεβά ή Βήμα - Ιουδαϊκή Συναγωγή
Τεβά ή Βήμα, ο διπλός χώρος φύλαξης της Τορά (Πεντατεύχου) και η Επτάφωτος Λυχνία - Ιουδαϊκή Συναγωγή

Οι μαθητές/τριες είχαν τη δυνατότητα να θέσουν τις απορίες τους στους εκπροσώπους των παραπάνω θρησκευτικών κοινοτήτων.

Μέσα από αυτό το ιστολόγιο θα επιθυμούσα να ευχαριστήσω το διευθυντή του "Βενετοκλείου" - 1ου Λυκείου Ρόδου κο Βασίλειο Ζήκα και τον σύλλογο των καθηγητών του σχολείου για την ενθάρρυνσή τους στην πραγματοποίηση αυτής της εκδρομής, καθώς και τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Ρόδου, κ.κ. Κύριλλο και τον εφημέριο π. Διονύσιο Τσαλούπη από την Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία, την κα Φιλίππου και την Αδελφότητα των Φραγκισκανών Πατέρων Ρόδου από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, τον Ιμάμη κο Χασάν Καρά Αλή από τη μουσουλμανική κοινότητα και την κα Κάρμεν Κοέν από την Ιουδαϊκή κοινότητα για τη συνεργασία τους και τη θερμή φιλοξενία τους.


Οι διδακτικοί στόχοι της εκπαιδευτικής εκδρομής στα θρησκευτικά μνημεία της Μεσαιωνικής Πόλεως Ρόδου είναι :
-να γνωρίσουν οι μαθητές/τριες τα λατρευτικά κέντρα των μεγάλων μονοθεϊστικών θρησκειών του κόσμου, οι οποίες διατηρούν «ζωντανές» κοινότητες στο νησί της Ρόδου.
-να ψηλαφήσουν την ιδιαίτερη θεολογική και λατρευτική παράδοση αυτών των θρησκειών.
-να ανακαλύψουν τον ιδιαίτερο πολιτισμό κάθε θρησκευτικής κοινότητας και στη συνέχεια να ερευνήσουν την ιδιαίτερη συμβολή τους στην πολυπολιτισμική κοινωνία της Ρόδου.
-να αντιληφθούν γιατί ορισμένα από αυτά τα μνημεία έχουν χαρακτηρισθεί ως «Παγκόσμια Μνημεία Πολιτισμού» από την UNESCO.
-να κατανοήσουν τα πανανθρώπινα στοιχεία που διατηρούν αυτές οι τρεις θρησκευτικές παραδόσεις.
-να αντιληφθούν ότι αφετηρία του Ιουδαϊσμού, Χριστιανισμού και του Ισλάμ είναι η κοινή αβρααμική παράδοση.
-να αναζητήσουν το ρόλο της θρησκείας στη διακήρυξη και την επικράτηση της τοπικής και παγκόσμιας ειρήνης.
-να γνωρίσουν τη σημασία-σπουδαιότητα του «διαθρησκειακού διαλόγου», τόσο του επιστημονικού όσο και του διαλόγου της ζωής, για την ομαλή συνεργασία των ετερόθρησκων μεταξύ τους και την αρμονική συνύπαρξη των λαών.
-να κατανοήσουν το θρησκευτικό φαινόμενο ως βαθύτερη πανανθρώπινη υπαρξιακή αναζήτηση.
Επιπροσθέτως, η εν λόγω εκπαιδευτική εκδρομή εξυπηρετεί και τους διδακτικούς στόχους συγκεκριμένων διδακτικών ενοτήτων (δ.ε.) του βιβλίου του Μαθήματος των Θρησκευτικών της Β΄ Λυκείου.

Ειδικότερα, οι επισκέψεις στο Ρωμαιοκαθολικό Χριστιανικό ναό του Αγίου Φραγκίσκου και στον Ορθόδοξο Χριστιανικό ναό του Αγίου Φανουρίου ανταποκρίνονται στους διδακτικούς στόχους της δ.ε. 12 του Μαθήματος των Θρησκευτικών της Β΄ Λυκείου και αποσκοπούν στην κατανόηση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών της θεολογίας, της διδασκαλίας και του πολιτισμού της Ρωμαιοκαθολικής και της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Η επίσκεψη στο Ισλαμικό Τέμενος (τζαμί) του Σουλεϊμάν αποβλέπει στην επίτευξη των διδακτικών στόχων των δ.ε. 30 και 31 του Μαθήματος των Θρησκευτικών της Β΄ Λυκείου και αποσκοπεί στη γνωριμία των μαθητών με την ισλαμική παράδοση και τον πολιτισμό της, όπως αυτός διαμορφώθηκε στον κόσμο και ιδιαίτερα στο νησί της Ρόδου.

Η επίσκεψη στην Ιουδαϊκή Συναγωγή εξυπηρετεί τους διδακτικούς στόχους της δ.ε. 29 του Μαθήματος των Θρησκευτικών της Β΄ Λυκείου και  επιδιώκει να αντιληφθούν οι μαθητές τη λατρευτική παράδοση, τον πολιτισμό και την ιστορία των Ιουδαίων, ενώ επιζητά και μια πρώτη γνωριμία με τον σεφαρδίτικο πολιτισμό, που αποτελεί το βασικό χαρακτηριστικό της τοπικής ιουδαϊκής-ροδιακής κοινότητας.